Human-Inspire | Real Inspire

ครูจิ๋ว ฮีโร่ข้างถนนของเด็กด้อยโอกาส

admin — Thu, 25 Nov 2021 15:23:00 +0000

ครูจิ๋ว ฮีโร่ข้างถนนของเด็กด้อยโอกาส

“แม่ๆ ทั่วไป แม่นก แม่ไก่ หัวใจเดียวกัน รักลูกทุกคน ตลอดจนแม่ฉัน รักลูกทั้งนั้น ป้องกันทุกข์ภัย แม่จ๊ะแม่จ๋า ตั้งหน้าตั้งตา หาข้าวของให้ ให้นมให้น้ำ แม่ทำทั่วไป เพราะความรักใคร่ น้ำใจแม่ดี แม่สั่งแม่สอน ให้เล่นเต็มที่ หาใครรักเท่า แม่รักไม่มี ความรักอย่างนี้ เป็นศรีแก่ลูกเอย”

ท่ามกลางเสียงดังเคาะเหล็กตอกตะปูในไซต์งานก่อสร้าง มีเสียงท่องอาขยานก้องกังวานสอดแทรกเป็นระยะ เป็นเสียงของเด็กๆ ที่นั่น ที่ทำให้แม่ ซึ่งมีอาชีพกรรมกรก่อสร้างจุกอก ปลื้มใจ และเห็นความสำคัญของการศึกษา เป็นอีกเทคนิค ของครูจิ๋ว ทองพูล บัวศรี แห่งมูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก ที่ทำงานเป็นครู “เดินสอนในแหล่งก่อสร้าง” ให้กับลูกๆ ของแรงงานตั้งแต่ปี 2531

ครูจิ๋ว บอกว่าต้องการหยิบยื่นโอกาสให้เด็กๆ เหล่านี้ได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ไม่อย่างนั้นก็ยากที่จะทำให้เขาหลุดจากวงจรของความยากจน และเธอ ไม่เคยเลือกปฏิบัติ แม้ว่าคนงานแต่ละแห่งที่เธอไปสอนจะเป็นแรงงานต่างด้าวถึง 90% คนไทยเพียงแค่ 10% กลับข้างกันเมื่อเทียบกับ 20-30 ปีก่อน

แม้การเข้าไปสอนในไซต์งานจะไม่ใช่เรื่องกล้วยๆ แต่ครูจิ๋วก็ฝ่าด่านความยากนั้นๆ มาแล้ว ด้วยความตั้งมั่นให้เด็กได้รับการศึกษาให้ได้ ครูบอกว่า ในครั้งแรกๆ ของการทำงาน เราต้องไปคุยกับผู้รับเหมา ให้เขาเห็นด้วยกับความคิดของเรา ฝ่าด่านได้แล้วก็ต้องไปบุกเบิกเองทุกอย่าง เพราะเขาไม่ได้ซัพพอร์ตอะไรให้ ตั้งแต่ไปหาจุดที่ปลอดภัยของไซต์งานเพื่อตั้งศูนย์การเรียน ให้เด็กๆ มาเรียนได้อย่างปลอดภัย บางที่ต้องหาบน้ำมาใช้อาบกิน เพราะเราต้องค้างอ้างแรมที่นั้นเลย เนื่องจากกระบวนการสอนต้องเริ่มตั้งแต่เวลา 9.00 น. ของทุกวัน

อาหารการกินก็ง่ายๆ เพราะงบจำกัด บางทีก็เด็ดผักรอบๆ ไซต์งานมาทำกับข้าวให้เด็ก ได้เรียนรู้ไปด้วย ได้กินไปด้วย เพราะในช่วงกลางวันเด็กอยู่กับเรา หรือบางทีข้าวเช้า เด็กไม่มีกับข้าวที่บ้าน ก็หอบท้องมากินกับเราด้วย ด้วยความที่ครูเป็นตัวหลักในทำกับข้าวให้กับคนในครอบครัวตั้งแต่เด็กๆ ครูก็เลยทำกับข้าวเป็น เด็กๆ ก็ชอบกัน

ครูบอกว่า ความยากจริงๆ อยู่ที่การฝ่าด้านกำแพงความคิดของพ่อแม่ ที่เห็นว่าการศึกษาไม่จำเป็น โดยมักจะบอกว่า “เรียนไปทำไม ยังไงก็ต้องมาทำงานก่อสร้างเหมือนเขาอยู่ดี มากไปกว่านั้นพ่อแม่อยากให้ลูกไปมีสามีเร็วๆ ด้วย เพื่อให้ได้ห้องพักคนงานเพิ่มอีก 1 ห้อง”

แต่เป้าหมายของครูจิ๋วที่หนักแน่น อยากให้เด็กได้อ่านออกเขียนได้ จะได้ตามทันเพื่อน หากจะเข้าระบบการศึกษา สร้างโอกาสให้เข้ามีงานทำที่ดีกว่าการใช้เป็นแรงงานก่อสร้างตามพ่อแม่ แล้วก็มีโอกาสหลุดจากวงจรความยากจน

ทำให้ครูหาสารพัดเทคนิค มาทำให้พ่อแม่เห็นความสำคัญของการเรียน ไม่ว่าจะเป็นการท่องอาขยานดังๆ ให้ได้ยินทั้งไซต์งาน หรือการให้เด็กหัดท่องหัดอ่านที่บ้าน บางวันเราสอนทั้งเด็กและพ่อแม่ไปด้วย ผ่านบทเพลงนี้ “ฃ ขวด” ให้เด็กท่องจำ “ฃ ขวด หัวหยักๆ ฉันไม่รัก ฃ ขวด ใส่เหล้า ไม่ชอบนักเลงขี้เมา ฃ ขวด ใส่เหล้าเอาโยนทิ้งไป” และการสอนอย่างเข้มข้นของเรา ทำให้เด็กอ่านออกเขียนได้ พอพ่อแม่เห็นก็เริ่มคิดที่จะส่งลูกเรียนในระบบต่อ

ครูจิ๋ว เล่าว่า เรามีเวลาทำงานกับเด็กแต่ละคนเพียง 3 เดือนเท่านั้น ก็เป็นอีกความยาก เพราะโครงการก่อสร้าง จะเปลี่ยนชุดคนงานทุกๆ 3 เดือน ตามช่วงเวลาของการก่อสร้าง เช่น เริ่มต้นเป็นงานขุด ต่อมาก็เป็นช่วงเริ่มก่อสร้าง โครงสร้าง ตกแต่ง บางไซต์งานครูกินนอนอยู่ที่นั่นเป็นปี เช่น โครงการที่พุทธมณฑล เพราะเป็นโครงการบ้านจัดสรรขนาดใหญ่

แต่การตั้งใจทำงานจริงๆ ทำให้ทุกอย่างเห็นผล เด็กๆ ก็รักที่จะมาเรียน บางทีเด็กโตก็มาช่วยครูสอนน้องๆ และ33 ปีจากวันแรกจนถึงวันนี้ การเดินสอนของครูจิ๋วอาจเปลี่ยนไป เป็นรถเคลื่อนที่ แต่ภารกิจของครูจิ๋ว ยังเหมือนเดิม เสริมทีมด้วยครูผู้ช่วย รถคันนี้จะแล่นไปตามไซต์งานต่างๆ 27 แห่งทุกวันผลัดเปลี่ยนกันไป พร้อมกับนำถุงยังชีพติดมือไปให้ด้วย เป้าหมายให้เด็กๆ ให้ได้รับการศึกษาเหมือนเดิม

ทำไปทำมาเราก็พบว่าแรงงานในไซต์งานก่อสร้างมาอย่างผิดกฎหมายจำนวนมากถึง 60% ทำให้ไร้สวัสดิการใดๆ เราก็ช่วยถึงที่สุด แล้วครูก็ทำงานช่วยเหลือเด็กเร่ร่อนขอทานด้วย ซึ่งตอนนั้นปี 2537 มีถึง 50,000 คน เป็นเด็กไทย 30,000 คน และต่างด้าว 20,000 คน

โดยเราพุ่งเป้าไปที่เด็กๆ เป็นสำคัญ ให้เด็กได้เข้าเรียนตามระบบ โดยใช้มติ ครม. ปี 2548 เป็นตัวตั้ง ที่รัฐบาลไทยจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานให้กับเด็กทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีสัญชาติไทยหรือไม่ก็ตาม หมายถึงเด็กอยากเรียนต้องได้เรียน สำหรับเด็กต่างด้าว กระทรวงศึกษาธิการจะออกเอกสารประจำตัวให้เด็ก ที่ขึ้นต้นด้วยอักษร G ให้เด็กกลุ่มนี้เข้าเรียนได้ ตามมาด้วยมติ ครม. ปี 2559 ให้เด็กที่กำลังเรียนหนังสือในประเทศไทย มีสิทธิอาศัยในประเทศจนกว่าจะจบช่วงชั้น แล้วเราก็พยายามผลักดันให้เด็กๆ ได้สัญชาติไทยด้วยแม้จะเป็นเรื่องยากก็ตาม โดยวันนี้มีเด็กเร่ร่อนที่ครูจิ๋วนำเข้าระบบการศึกษามากกว่าพันคน

ครูจิ๋ว บอกว่า หลายคนวิจารณ์ว่าครูช่วยต่างด้าวแทนที่จะช่วยคนไทย ครูจิ๋วอธิบายว่า คนต่างด้าวอยู่ในเมืองไทยจำนวนมาก เป็นส่วนหนึ่งของสังคมไทยไปแล้ว การไปไล่ต้อนจับไม่ได้เป็นการแก้ปัญหาอย่างแท้จริง แต่เราต้องทำให้เขาได้รับการศึกษา เพิ่มศักยภาพให้เขามาช่วยพัฒนาประเทศไทย เป็นการแก้ปัญหาที่ยั่งยืนมากกว่า

เราจะทำต่อไปจนกว่าจะไม่ไหว เพราะคิดว่าการศึกษาเท่านั้น ที่จะทำให้เขามีโอกาส มีงานทำ พ้นจากความยากจน อาจไม่ร่ำรวย แต่พอมีพอกินได้ เหมือนครูที่มาจากครอบครัวยากจนมากๆ จนถึงขนาดไม่รู้จักเนื้อสัตว์ เพราะกับข้าวมีแต่ผักปลาที่หาได้ตามทุ่งนา ส่วนเนื้อไก่ มาจากไก่ที่เลี้ยง แล้วก็นานๆ ได้กินครั้ง แต่ครูได้รับการสนับสนุนให้เรียนหนังสือ แล้วก็มีคนให้โอกาส ทั้งคนในครอบครัว แล้วก็ครูบาอาจารย์ ที่ทำให้ครูจิ๋วมีรายได้พิเศษจากการสอนหนังสือ มีเงินไปจ่ายค่าเทอมได้

“ยายของครูพร้อมจะให้เราได้เรียน แม้จะต้องขายของรักในบ้านเพราะความที่ครูเป็นคนตัวเล็กมาก เขาเห็นว่าไม่แกร่งพอจะทำไร่ทำนาได้ ก็เลยอยากให้เราเรียน เราไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม ก็มีครูให้งานเราทำไปด้วยเรียนไปด้วย ทำให้เราได้เรียนจนจบปริญญาตรี วิทยาลัยครู พระนครศรีอยุธยา” เมื่อครูจิ๋วได้รับโอกาส ก็อยากให้โอกาสเด็กๆ ต่อ เป็นแรงผลักดันให้ทำงานนี้มายาวนาน 33 ปี และเธอจะทำต่อไปจนทำไม่ไหว

#ครูจิ๋ว #เด็กด้อยโอกาส #ทองพูลบัวศรี #มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก

ป้าสุรินทร์ 40 ปี ชีวิตอุทิศงานอาสา ภารกิจดูแลสุขภาพให้ชุมชนแข็งแรง

admin — Thu, 25 Nov 2021 15:09:26 +0000

ป้าสุรินทร์ 40 ปี ชีวิตอุทิศงานอาสา ภารกิจดูแลสุขภาพให้ชุมชนแข็งแรง

“ลูกๆ เห็นเราอายุเยอะ และทำงานไม่หยุด พวกเขาก็อยากให้พักผ่อน เลิกเป็นอาสาสมัคร… ป้าร้องไห้เลย ป้ารักในงานอาสา ถึงวันนี้ทำมาเกือบให้ 40 ปีแล้ว เรายังมีแรง มีกำลังก็จะทำต่อไป มีความสุขที่ได้ทำ ในวันที่ป้าหยุด คงเป็นวันที่หมดแรง หรือหมดลมหายใจเท่านั้นจริงๆ”

“ป้าสุรินทร์ มากระดี” อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) ตำบลศาลาแดง อำเภอเมือง จังหวัดอ่างทอง หญิงร่างเล็ก ในวัย 78 ปี แต่ยังคงแข็งแรง ขี่จักรยาน จักรยานยนต์ เดินเหินคล่องแคล่วไม่ต่างจากคนวัยหนุ่มสาว

“ตั้งแต่จำความได้ ป้าเป็นคนชอบช่วยเหลือคนมาตั้งแต่เด็กๆ เห็นใครประสบปัญหา ก็ช่วยเหลือเท่าที่มีกำลังและเวลา ได้เดินออกกำลัง ได้เห็นรอยยิ้ม มันเป็นความรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจ น่าจะเป็นส่วนหนึ่งให้ป้ามีสุขภาพกายและใจที่ดี แข็งแรง ไม่ค่อยเจ็บป่วยเท่าไหร่”

ป้าสุรินทร์ เล่าว่า ก่อนจะมาเป็นอสม. มีอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว สามีเป็นช่างไม้ ทำมาหากินเลี้ยงลูก 5 คน พอลูกๆ โต เริ่มรับผิดชอบตัวเองกันได้บ้างแล้ว ตนก็เริ่มเข้าไปทำงาน อสม.เป็นรุ่นแรกๆ รับการอบรมความรู้งานด้านสาธารณสุขจากเจ้าหน้าที่เพื่อนำไปใช้เวลาออกปฏิบัติงาน และส่งต่อความรู้ไปยังชาวบ้านในชุมชน

“งานในช่วงแรกที่ป้าทำ คือการให้ความรู้ คำปรึกษาแนะนำ แก่หญิงตั้งครรภ์ตั้งแต่ก่อนและหลังคลอด ตลอดจนเหตุฉุกเฉินที่ป้าและเพื่อนๆ อสม. ต้องช่วยกันทำคลอดได้สำเร็จก่อนส่งโรงพยาบาลได้ปลอดภัยทั้งแม่และลูก จากนั้นก็ต่อยอดงานด้านอื่นๆ ทั้งการรณรงค์การตรวจสุขภาพ คัดกรองผู้ป่วยที่มีอาการหนัก เจาะเลือด หากพบกลุ่มเสี่ยงเป็นผู้ป่วยเรื้อรัง เช่น เบาหวาน ความดัน ก็ส่งต่อโรงพยาบาลเพื่อทำการรักษา การลงพื้นที่บ้านที่มีผู้ป่วยติดเตียง ให้คำแนะนำแก่ญาติในการดูแลผู้ป่วยติดอย่างถูกต้องปลอดภัย”

จากงานอาสาสมัครด้านสาธารณสุขในสถานการณ์ปกติที่ค่อนข้างหนักอยู่แล้ว ถูกซ้ำเติมด้วยสถานการณ์ระบาดของโควิด-19 ป้าสุรินทร์และเพื่อนๆ อสม. ต้องเดินเท้า บ้างขี่รถจักรยาน บ้างก็รถจักรยานยนต์ ลงพื้นที่เคาะประตูบ้านในหมู่บ้านทุกหลังในการให้คำแนะนำเรื่องการปฏิบัติตัว เพื่อป้องกันการติดเชื้อ และในทุกวันต้องมีการจัดเวรดูแลผู้ป่วยที่ศูนย์พักคอย”

“ช่วงโควิดระบาด อสม. ทำงานกันหนัก แม้จะกลัวเรื่องการติดเชื้อ แต่ก็ต้องทำภายใต้การป้องกันอย่างปลอดภัยที่สุด เดินเคาะประตูบอกชาวบ้านให้ กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ สวมหน้ากาก รวมถึงการกักตัวเมื่อมีความเสี่ยง บางบ้านก็รับรู้ให้ความร่วมมือ บางบ้านก็รำคาญ คิดว่ามาบอกอย่างเดียวแต่ไม่มีอะไรมาให้ ทั้งที่การปฏิบัติเป็นการป้องกันตัวเอง หากมีการติดเชื้อ แม้ไม่เสียเงินรักษา เพราะรัฐบาลให้การช่วยเหลือ แต่ก็ต้องเสียเวลา ไม่สามารถทำมาหากินได้”

“แม้ในหมู่บ้านทีม อสม.จะเข้มแข็ง ทุกคนทุ่มเททำงาน ทำงานด้วยหัวใจ แต่ก็อยากให้คนรุ่นใหม่ที่พอมีเวลา มีทักษะทางเทคโนโลยี การสื่อสาร เข้ามาช่วยงาน ก็จะต่อยอดความช่วยเหลือสร้างประโยชน์ให้กับชุมชนได้มากขึ้น”

เป็นความหวังของป้าสุรินทร์ คนตัวเล็ก หัวใจยิ่งใหญ่ ตัวอย่างฮีโร่อาสาสมัครสาธารณสุขต่อสู้ภัยโควิด สมกับหัวข้อข่าว “Thailand’s one million health volunteers hailed as coronavirus heroes” ที่สำนักข่าวรอยเตอร์ (Reuters) ได้ออกรายงานข่าวเมื่อเร็วๆ นี้

#อสม. #อาสาสมัครสาธารณสุข #โควิด #สุรินทร์มากระดี #อ่างทอง

สัมภาษณ์พิเศษ ‘เจ้าอาวาสวัดเสาธงหิน’ วันที่ต้องเผาศพผู้ป่วยโควิด-19 ค่ำยันเช้า

admin — Mon, 27 Sep 2021 08:23:56 +0000

สัมภาษณ์พิเศษ ‘เจ้าอาวาสวัดเสาธงหิน’ วันที่ต้องเผาศพผู้ป่วยโควิด-19 ค่ำยันเช้า

หาก วัดราษฎร์ประคองธรรม คือ “ตักศิลา” แห่งฌาปนกิจสงเคราะห์ในช่วงโควิด-19 … “วัดเสาธงหิน” อ.บางใหญ่ จ.นนทบุรี ก็เป็นศาสนสถานด่านสุดท้ายสำหรับผู้สูญเสีย “บุคคลอันเป็นที่รัก” อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งเดินตามรอยทางของวัดราษฎร์ประคองธรรมที่ตั้งอยู่ใกล้กัน

Real-inspire สัมภาษณ์พิเศษ “พระครูปลัดไพฑูรย์ ฐิตาวิทูโร” เจ้าอาวาสวัดเสาธงหิน วัดเก่าแก่เล็กๆที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่กลับได้รับศรัทธาแรงกล้าจากผู้คนในพื้นที่โดยเฉพาะในช่วงวิกฤตโรคระบาด ณ ขณะนี้

ความสัมพันธ์ลึกๆที่หลายคนอาจยังไม่ทราบ คือเจ้าอาวาสของวัดทั้งสองแห่งมีศักดิ์เป็น “พี่น้อง” สายเลือดเดียวกันแท้ๆ ทำให้จิตศรัทธาบารมีในการทำเพื่อสังคมของทั้งสองท่าน สอดคล้องไปทิศทางเดียวกันคือช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก

# สถานการณ์การเผาศพผู้เสียชีวิตจากโควิด-19 ของวัดเสาธงหิน

นับตั้งแต่เราเริ่มรับศพผู้เสียชีวิตจากโควิด-19 มาทำพิธีฌาปนกิจที่วัดเสาธงหินมากขึ้น เตาเผาของวัดเสียหายไปแล้ว 1 เตา ตอนนี้เราได้รับเตาเผามาใหม่อาศัยธารน้ำใจจากท่าน พยัพ คำพันธ์ุ นายกสมาคมผู้นิยมพระเครื่องพระบูชาไทยและคณะศิลปิน มาถวายเมื่อวันที่ 8 เดือน 8 ที่ผ่านมา จึงได้ทำภารกิจช่วยเหลือสังคมทำได้เต็มที่ต่อไป เตาเผาที่ใช้ใหม่อยู่นี้จะดำเนินการได้ต่อเนื่องไม่มีการพัก พอเผาเสร็จ เก็บกระดูก สามารถนำอีกศพเข้าเตาได้เลย

อาตมาภาพขอเรียนว่าเตาเผาหลักดั้งเดิมมีมาตั้งแต่ปี 2547 เป็นเตาน้ำมันซึ่งเสียหายไปแล้ว แต่ว่าโครงสร้างของเมรุมีมาตั้งแต่สมัยปี 2500 กว่าๆ ก็เป็นเวลา 60 ปีแล้ว และเมรุของวัดเสาธงหินถือเป็นเมรุแรกของอำเภอบางใหญ่ เพราะสมัยก่อนเค้าใช้เชิงตะกอนกัน ของเราเป็นเมรุแรกเลย แต่ตอนนี้ก็ได้รับความเสียหายอยู่ ปล่องของตัวเมรุก็ร้าวพร้อมที่จะทรุดลงได้ทุกเมื่อ ตัวเมรุก็ย่ำแย่พอสมควร

ตอนนี้การเผาด้วยเตาเดิมหรือเมรุเดิม คงต้องมีเหตุฉุกเฉินจริงๆ จึงจะกลับไปใช้ เพราะ ณ ตอนนี้เรามีเตาสำรองเพิ่มมา 2 เตาแล้ว เตาหลักจึงจะต้องงดไปก่อนชั่วคราว นอกจากภารกิจเยอะจริงๆ ศพมาเยอะจริงๆ ก็จะใช้เตาเก่า ยอมรับว่าเสี่ยงแต่จะทำอย่างไรได้ เพราะวันนึงเข้ามา 3-5 ศพ และเคยสูงสุดที่ 11 ศพ ฉะนั้นแล้วเราต้องทำภารกิจนี้ให้เร็วที่สุด

# หลวงพ่อมีแผนที่จะซ่อมสร้างเตาเดิมและเมรุอย่างไรบ้างครับ

อยากซ่อม อยากสร้าง แต่งบประมาณตอนนี้ยังไม่พอที่จะสร้างเมรุใหม่ เราจะเอาเตาเผาใหม่ไปเข้าไปด้วยเลย ถ้าสภาพเมรุพร้อมให้เข้า แต่ขณะนี้เราจำเป็นต้องใช้เตาใหม่อันนี้ไปก่อน เพราะเรามีเตาสำรองแค่ 2 เตา จึงรับหน้าที่หนักพอสมควร อาตมาภาพยังไม่รู้ว่าจะรับไหวหรือไม่อย่างไร เพราะเตาใหม่เพิ่งเริ่มเผาไปได้ไม่นานนัก

# กระบวนการส่งศพผู้เสียชีวิตในพื้นที่ดำเนินการกันอย่างไร

ทาง มูลนิธิสยามนนท์ วัดราษฏร์ประคองธรรม จะได้ส่งจ่ายศพมาที่วัดเสาธงหิน เนื่องจากเตาของวัดราษฎร์ประคองธรรมขณะนี้ชำรุดทรุดโทรมลงมาก เพราะฉะนั้นวัดเสาธงหินจำต้องรับบทหนักเหมือนกัน เสี่ยงเหมือนกัน แต่ก็ยังต้องทำ ศพก็มาเยอะมากทุกวันๆ ทั้งที่เตาไม่ไหวแต่ท่านเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ประคองธรรมก็ยังต้องรับทุกวัน จริงๆวัดท่านมีศักยภาพมาก ส่วนวัดเสาธงหินของเราเป็นวัดเล็กๆ ในอำเภอบางใหญ่ เพราะฉะนั้นท่านก็จึงนำทรัพยากรมาเกื้อหนุนให้เราบ้าง เพราะท่านเป็นเจ้าคณะอำเภอด้วย ท่านก็ยังมีการสอดส่องดูแลอุปถัมภ์วัดอื่นๆที่รับฌาปนกิจศพครั้งนี้

# ในส่วนของรัฐบาลได้มาสนับสนุนวัดเสาธงหินอย่างไรบ้าง

ตอนนี้ยังไม่ทราบนะ ณ ปัจจุบันอาตมาภาพยังไม่เห็นว่าทางราชการได้มาเยียวยาทางวัดหรือไม่ ก็แม้กระทั่งสาธารณสุขก็ยังไม่ได้มาสอดส่องดูแลกับทางวัดเลยว่าเมรุใช้ได้หรือไม่ เตาเผาศพใช้ได้หรือเปล่า มีแต่คำสั่งว่าให้ทุกวัดช่วยฌาปนกิจศพครั้งนี้ เราทำไปด้วยจิตศรัทธาจากญาติโยมทั้งสิ้น เพราะญาติโยมเห็นว่าผู้ป่วยเสียชีวิตโดยไม่รู้ตัวว่าเสียตอนไหน ทางญาติโยมจึงได้มาร่วมด้วยช่วยกันครั้งนี้

# ความขาดแคลนของวัดเสาธงหินในขณะนี้

ตอนนี้อาตมาภาพก็ยังขาดแคลนเรื่องการเติมน้ำมันเชื้อเพลิงเผาศพผู้ป่วย และที่เราจะต้องสร้างและซ่อมแซมฌาปนสถานอีกจำนวนหนึ่ง ส่วนโลงศพตอนนี้ยังพอมี แต่น้ำมันเราใช้วันนึงเยอะศพนึง 70-80 ลิตรแล้ว ถามว่ากลัวว่าน้ำมันจะมีปัญหาเหมือนที่เคยเกิดขึ้นมั้ย (* หมายเหตุ : น้ำมันเผาศพที่ผู้มีจิตศรัทธาเคยนำมาบริจาคมีการผสมน้ำ จนทำให้เตาเผาและเมรุเดิมเสียหาย) อาตมาภาพก็ต้องเรียนว่าคงไม่โทษอะไรโยม เพราะโยมท่านมีจิตศรัทธาที่มาร่วมด้วยช่วยกัน เราไม่ทราบหรอกว่าหัวจ่ายเติมลงในถังแล้ว ไม่มีใครเห็นว่ามีน้ำผสมหรือไม่ ทุกท่านทุกคนมีความประสงค์ดี ปรารถนาดีให้วัดช่วยเหลือสังคม แต่ครั้งนั้นที่เราโดนไป อาตมาภาพก็ไม่รู้ว่าแกลลอนไหน ท่านใดเอามา วันนั้นมากันเยอะ เพราะเห็นวัดเสาธงหินทำจริงจึงนำน้ำมันมาช่วยกันเยอะ แต่ถังไหนมีปัญหาเติมแล้วดูดขึ้นไปในห้องเครื่อง พอเราเห็นควันขโมงเจ้าหน้าที่มาตามว่าพระอาจารย์ไม่ได้แล้ว มันผิดปกติ พอเปิดเครื่องออกมาพบว่าน้ำเต็มเลย และเสียน้ำมันไปอีก 200 ลิตรกว่าๆด้วย

# มีน้ำใจที่หลั่งไหลเข้ามาไม่เว้นแต่ละวันเป็นเงิน สิ่งของ และนำ้มันเผาศพ

วัดเสาธงหินได้รับมาพอประมาณ ทุกวัดในพื้นที่เริ่มช่วยกันแล้ว กระจายออกไป จากวัดที่ไม่ได้ร่วมฌาปณกิจ ก็เริ่มเข้ามาเมื่อเข้าใจแล้วว่าแต่ละวัดที่ทำไม่มีอันตรายอะไร เค้าเลยทำตาม ตอนแรกที่ยังไม่ทำ หนึ่ง อาจเป็นไปได้ว่าฌาปณสถานไม่พร้อม เตาเผาศพไม่พร้อม เจ้าหน้าที่สัปเหร่อไม่พร้อม ก็เป็นไปได้แต่ละวัด ตอนนี้เห็นวัดนั้นทำได้ วัดนี้ทำได้ ก็กล้า แต่ต้องขอบคุณทางวัดราษฎร์ประคองธรรมด้วย เพราะก่อนที่จะมอบให้แต่ละวัดช่วยดำเนินการ ก็จะถามก่อนว่าเตาเผาศพไหวมั้ย สู้ได้หรือเปล่า น้ำมันใช้ได้กี่ลิตรต่อหนึ่งศพ อย่างวัดเสาธงหิน อาตมาภาพบอกว่าถ้าศพธรรมดาจะใช้ 60 ลิตร แต่ถ้าหากศพโควิดใช้ 70-80 ลิตร เพราะมีถุงซิปห่อศพมาสามชั้นจึงต้องใช้น้ำมันเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ ท่านเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ประคองธรรม พระครูกิตติวิริยาภรณ์ เจ้าคณะอำเภอบางใหญ่ ถามว่าไหวมั้ย เราบอกไหวท่านก็เลยนำน้ำมันดีเซลมาช่วยก่อน แล้วก็นำศพที่ท่านไม่ไหวมาเผาที่นี่ นี่คือภาวะผู้นำที่ท่านมอบของสนับสนุนมาด้วย ไม่ใช่มีแต่คำสั่ง เพราะยิ่งตอนนี้ท่านเริ่มไม่ไหว ท่านเหนื่อยมาก อาตมาเลยต้องมาช่วยท่าน ท่านให้น้ำมันมา 100 ลิตรในครั้งแรก เผาไป 2-3 ศพ แล้วอาตมาก็เกรงใจท่านเลยบอกญาติโยมก็ช่วยมากัน ออกไปบิณฑบาต ไปกิจนิมนต์ได้ปัจจัยมา ก็รวมสองสิ่งนี้ไปซื้อน้ำมันถือว่ายังพอ 2-3 ศพ แต่ว่าการตายมันเพิ่มมากขึ้นๆ อาตมาภาพก็ไม่ไหวเหมือนกัน จะไปรวบกวนท่านเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ประคองธรรอีก ก็เกรงใจท่าน พอดีได้เฟสบุ๊ก ได้สื่อมวลชนมาช่วยประชาสัมพันธ์อีกแรงนึง

# หลวงพ่อกับทางท่านเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ประคองธรรม (พระครูกิตติวิริยาภรณ์) เป็นพี่น้องกันด้วย ทำให้การประสานความช่วยเหลือคล่องตัว

ใช่แล้ว เราเป็นพี่น้องกัน การประสานงานก็ง่ายขึ้น แต่การประสานตามวัดต่างๆในอำเภอบางใหญ่ก็ง่ายนะ ไม่มีวัดไหนที่ประสานงานลำบากเลย เช่นทางวัดบางม่วงเป็นวัดที่สอง ส่วนวัดที่สามก็วัดเสาธงหิน แล้วตามด้วยวัดสะแก วัดบางเลนเจริญ วัดอัมพวัน ตามมาติดๆ เลย ทุกแห่งช่วยแบ่งเบาภาระแล้วตอนนี้

ส่วนบางวัดไม่ร่วมเพราะบางครั้งก็ไม่พร้อม แต่ละวัดมีความพร้อมไม่เหมือนกัน ถ้าสาธารณสุขเข้าไปบอกกล่าวว่าศพไม่น่ากลัวอย่างที่คิด ก็น่าจะทำได้ละมั้ง หน่วยราชการเข้าไปหาท่านบ้างว่าการเผาศพทำอย่างไร การเกื้อหนุนของรัฐบาลมีมาบ้างทางวัดเค้าก็คงยินดี แต่เราก็ต้องพิจารณาด้วยว่าเค้าพร้อมหรือไม่พร้อม ต้องทำด้วยความสมัครใจ จิตศรัทธาดีกว่า อาตมาภาพคงบอกแทนไม่ได้แต่ละวัดไม่เหมือนกัน

# ส่วนเรื่องอัฐิตอนนี้ญาติโยมมารับกลับไปบ้างหรือไม่

ตอนนี้ส่วนหนึ่งอัฐิเก็บไว้ที่วัดเสาธงหิน อีกส่วนญาติโยมรับไปทำพิธีทางศาสนาเหมือนกัน บางทีเอาไปลอยอังคาร บางทีเอากลับบ้านแล้วแต่บางท่าน ตอนนี้อยู่ที่เราก็เยอะ ใส่ไว้ในลูกหีบศพตอนนี้ก็เต็มแล้ว เพราะบางบ้านอาจยังต้องกักตัวอยู่ หรือยังรักษาตัวอยู่

# ภารกิจหลวงพ่อเรื่องช่วยผู้ป่วยโควิดยังมีอีกหรือไม่

อาตมาภาพมีโครงการจะต้องช่วยเหลือผู้ป่วยติดเตียง แต่ตอนนี้อาตมาภาพออกไปไม่ได้ เนื่องจากวัดเสาธงหินเราทำพิธีฌาปนกิจโควิดยู่ เกรงว่าเราจะเป็นพาหะให้กับผู้ป่วยติดเตียง แต่ถ้าผู้ใดเป็นผู้ป่วยติดเตียงต้องการความช่วยเหลือก็ให้แจ้งมายังวัดเสาธงหินและวัดราษฎร์ประคองธรรมได้เลย อาตมาภาพจะจัดการให้โดยด่วน เพราะอาหารแห้ง ข้าว มาม่า ปลากระป๋อง มีคุณโยมบริจาคไว้ให้กับทางวัดจำนวนหนึ่ง ใครมีความประสงค์หรือเดือดร้อนขอให้แจ้ง เราจะให้รถนำไปส่งให้เป็นถุงยังชีพ เครื่องใช้ครบในชีวิตประจำวัน

# ตอนนี้ญาติโยมมาทำบุญที่วัดน้อยลงจากภาวะโควิด พระสงฆ์ก็ถือว่าลำบากเหมือนกัน

ถึงยังไงเราก็ต้องช่วย เพราะพระและวัดเป็นที่พึ่งของประชาชน เวลานี้พระจะต้องช่วย บิณฑบาตหยุดก่อนเพราะไม่อยากรบกวนญาติโยม แต่เค้าก็ยังอยากให้อาตมาบิณฑบาตอยู่นะ แต่อาตมาบอกว่าขอหยุดก่อน คุณโยมรักษาตัวเสียก่อน ถ้าเหตุการณ์ดีขึ้นแล้ว อาตมาภาพจะไปบิณฑบาตโปรดสัตว์เหมือนเดิม

# ช่วงโควิดทำให้ปัจจัยของวัดขาดแคลนไปมากน้อยแค่ไหน

ตอนนี้ วัดค้างค่าน้ำค่าไฟ ติดไว้ 2 เดือนแล้ว ยังไม่ได้จ่ายเลยกลัวเค้าตัดเหมือนกัน เราเอาปัจจัยส่วนนี้มาช่วยเหลือประชาชนก่อน ต้องซื้อน้ำมันเผาศพบ้าง ซื้อโลงศพบ้าง ซื้ออาหารบ้าง ทำอย่างไรได้ ประชาชนเดือดร้อนมาก ก็ช่วยประชาชนก่อน ทางการไฟฟ้า การประปา คงไม่ใจไม้ไส้ระกำกับพระหรอกนะโยม คิดว่าอย่างนั้นนะ น่าจะยังไม่ตัดน้ำตัดไฟพระ เพราะทางวัดช่วยเหลือประชาชนอยู่

# หลวงพ่อเคยถามลูกวัดว่าลำบากใจมั้ยที่ต้องมารับภาระศพโควิด

ทุกท่านปวารณาตัวว่ามีเหตุใดอะไรช่วยได้ ท่านก็จะช่วย เพราะเรานั้นได้ฉันอาหารของญาติโยม ตอนนี้เราก็ควรจะได้ช่วยเหลือญาติโยมกันบ้างแล้ว ถึงเวลาแล้วที่พระสงฆ์จะต้องช่วยญาติโยมที่กำลังลำบากอยู่ ณ ตอนนี้

# ตามหลักพุทธศาสนา การเผาแบบเร่งด่วนไม่มีญาติ มีผลอะไรหรือไม่

ไม่มีผล เนื่องจากอาตมาเองทำพิธีให้ศพไม่มีญาติเหมือนกันทุกศพ ไม่ว่ารวยหรือว่าจน ทำเหมือนกันหมด แม้แต่คนบ้ามาจากรพ.ศรีธัญญา อาตมาภาพก็ทำเหมือนคนปกติทั่วไป ไม่มีแบ่งชั้นวรรณะ คนรวยทำอย่างนี้ คนจนทำอย่างนี้ ซองถวายพระต้องใส่มั้ย ไม่ต้องใส่เลยโยม อยากทำบุญอฐิษฐานใส่ตู้สร้างวัด ค่าใช้จ่ายทุกบาททุกสตางค์ที่โยมมาทำฌาปนกิจที่วัดเสาธงหิน ไม่เสียค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น แต่ใครมีก็บริจาคไป พระจะไม่รับ อฐิษฐานใส่ตู้บริจาคไป ก็จะเป็นอย่างนี้สำหรับพระสงฆ์ในอำเภอบางใหญ่ ส่วนการก่อสร้างอื่นๆ การพัฒนาต่างๆของวัดตอนนี้คงหยุดไปก่อน พอหมดโควิดแล้วก็จะดำเนินการต่อ แต่โบสถ์วิหารหลวงพ่อโตปางป่าเลไลยก์ก็ยังสร้างอยู่เป็นปูนปั้นสูตรโบราณ งบประมาณเป็นกฐินผ้าป่าสายธารจากญาติโยม

# การช่วยเหลือสังคมเป็นเจตนารมณ์ของหลวงพ่อตั้งแต่บวชเรียน

อาตมาเริ่มจากการบวชให้แม่ บวชให้พ่อ คิดว่าเดี๋ยวก็สึกแล้ว ไม่คิดจะอยู่นาน แต่ด้วยการศึกษาพระธรรมวินัย พุทธประวัติก็รักมากขึ้น พระพุทธเจ้าก็ยังต้องลาบวช เราก็คิดความจริงของโลกอยู่ที่ตัวเรา เราจึงทำตัวเราให้แจ้งให้ดีที่สุด บวชเรียนมาพอสมควรจึงรู้ว่าสิ่งไหนดี สิ่งไหนถูก สิ่งไหนผิด นี่คือผู้อยู่ในร่มกาสาวพัสตร์ เราแยกแยะได้ เราเรียนมาศึกษามา เราปฏิบัติมา เรารู้ว่าสิ่งไหนถูกสิ่งไหนผิด ถ้าเราอยู่ได้ก็คือบุญของเรา ท่านเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ประคองธรรม พระครูกิตติวิริยาภรณ์ ท่านบวชก่อน พระอาจารย์เป็นพี่ชายท่านบวชก่อน

อาตมาเป็นคนที่นี่ เกิดที่นี่ โตที่นี่ คิดว่าต้องทำบ้านเมืองของเราให้ดีที่สุด ตั้งใจทำภารกิจให้ดีที่สุด ทำให้คนรู้จักว่าวัดเสาธงหินอยู่ที่นี่ เราเป็นวัดประจำตำบล อาตมาภาพถึงเหนื่อยก็ยอม ทำเพื่อสังคม เรานอนกันตีสาม ตีสอง ตีหนึ่ง ไม่มีใครรู้หรอกว่าพระนอนกันกี่โมงกี่ยาม ไม่มีใครทราบ มีแต่พระทำอยู่กับสัปเหร่อ เจ้าหน้าที่ศาสนสถาน ช่วยกันเผาศพบางคืน 11 ศพ บางคืน 4-5 ศพ เผามาตั้งแต่บ่ายยันเที่ยงคืน ถ้าศพสุดท้ายเข้าเตาตอนเที่ยงคืนก็จะไปจบตอนตีสาม เพราะศพนึงใช้เวลาเผาอยู่ที่ 3 ชั่วโมงและใช้น้ำมันเชื้อเพลิง 70-80 ลิตรต่อหนึ่งศพ พระต้องช่วยเค้า ช่วยยกบ้าง บางทีโลงนอนเรียงอยู่หน้าเตาเผา 4-5 ศพ พระก็ต้องสวมชุด PPE ช่วยสัปเปร่อยก บางทีเจอศพหนักๆ 100 กิโลขึ้น พระสามรูปสัปเหร่อีกหนึ่งเป็นสี่คน “นี่คือนักรบด่านสุดท้าย เราทำด้วยใจไม่เช่นนั้นคงอยู่ไม่ได้จนถึงทุกวันนี้ เราทำเพื่อสังคม สงสารญาติโยม ถ้าไม่มีญาติโยมเราก็ทำไม่ได้เหมือนกัน ทุกบาททุกสตางค์เราไม่ได้หามาเอง ญาติโยมเค้าศรัทธาจึงนำมาให้เราช่วยเหลือสังคม” นี่คือเหตุการณ์สำคัญ เราถึงทำได้ คำว่าบ้าน วัด โรงเรียน หรือ บวร เราเห็นแล้วว่าสำคัญแค่ไหน การพัฒนาประเทศชาติคือการพัฒนาวัดเช่นกัน

ปัจจุบันท่านพระครูปลัดไพฑูรย์ ฐิตาวิทูโร นอกจากจะนำลูกวัดเข้าร่วมทำพิธีฌาปนกิจศพผู้ป่วยโควิดทุกวันแล้ว ท่านยังรับโทรศัพท์เพื่อปลอบประโลมหัวใจญาติสนิทมิตรสหาย ครอบครัวของผู้สูญเสียตลอดทั้งวันด้วย ซึ่งเป็นสิ่งที่หลวงพ่อเองก็ยังรู้สึก “สงสารจับใจ” ไม่น่าเชื่อว่าสังคมเราจะมาถึงจุดนี้ได้ ไม่รู้ว่าสภาวะหดหู่จะนำไปสู่การหลุดพ้นเมื่อใด แต่หลวงพ่อเชื่อว่า พลังศรัทธาร่วมกันเท่านั้นจะบรรเทาวิกฤตสำคัญครั้งนี้ไปได้

โรคผู้หญิง ช็อกโกแล็ตซีสต์

admin — Mon, 27 Sep 2021 08:14:23 +0000

โรคผู้หญิง ช็อกโกแล็ตซีสต์

สูตินรีแพทย์เจ้าของเพจดัง ร่วมวงเสวนา ‘Expert Treat Expert Talk’ ออกโรงเตือนผู้หญิงไทยจำนวนมาก มีโอกาสเป็นโรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่ หรือ ช็อกโกแลตซีสต์ ถ้ามีสัญญาณอันตราย เช่น อาการปวดท้องน้อยอย่างต่อเนื่อง รีบพบแพทย์เพื่อวินิจฉัย ระบุเป็นภาวะเรื้อรังเสี่ยงเกิดซ้ำได้อีกแม้ผ่าตัดแล้ว พร้อมเปิดตัว Endo Diary แอปพลิเคชันบันทึกช่วยจำสำหรับผู้ป่วย เพื่อผลลัพธ์การรักษาที่ดียิ่งขึ้น

‘โรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่’ เป็นโรคที่ผู้หญิงไทยเป็นกันไม่น้อยและวิตกกังวลเกี่ยวกับการรักษา ‘Expert Treat Expert Talk’ งานเสวนาทาง Facebook Live ได้รับเกียรติจากสูตินรีแพทย์ชื่อดัง 3 ท่าน มาร่วมพูดคุย ประกอบด้วย นพ.โอฬาริก มุสิกวงศ์ สูตินรีแพทย์ โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร เพจ ‘Olarik Musigavong’ (https://www.facebook.com/olarik.musigavong) นพ.อรัณ ไตรตานนท์ สูตินรีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญประจำโรงพยาบาลตำรวจ เจ้าของเพจ ‘อรัณ ไตรตานนท์ โต๊ะทำงาน’ (https://www.facebook.com/tritanonarun/) และ พญ.กรพินธุ์ รัตนสัจธรรม สูตินรีแพทย์ โรงพยาบาลสมิติเวชชลบุรี เพจ Doctor ออ, Woman expert (https://m.facebook.com/Dr.Korapin/) โดยมีคุณ “บุ๋ม ปนัดดา วงศ์ผู้ดี” เป็นผู้ดำเนินรายการ

นพ.อรัณ ไตรตานนท์ สูตินรีแพทย์ ผู้เชี่ยวชาญประจำโรงพยาบาลตำรวจ กล่าวว่า ผู้หญิงทุกคนต้องหมั่นสังเกตตัวเองเสมอ เพราะคนไข้ส่วนใหญ่ที่พบมักมีความเข้าใจผิด คิดว่าการที่ประจำเดือนไม่มาเป็นเรื่องไม่ดี หรือเมื่อไม่มีอาการปวดแล้วก็มักจะไม่มาพบแพทย์ตามนัด แต่จริงๆ การไม่มีประจำเดือนที่เกิดจากการรับประทานยาเป็นเรื่องปกติที่สามารถพบได้ และแม้ว่าจะไม่มีอาการปวดแล้วก็ควรจะมาพบแพทย์ตามนัด เนื่องจากอาจมีโรคแทรกซ้อนอยู่ ขอย้ำว่าโรคนี้ป้องกันอาการรุนแรงได้ด้วยการทานยา ให้รีบมารักษาแต่เนิ่นๆ หากปล่อยไปอาจเกิดโรคอื่นตามมา เช่น มะเร็งเยื่อบุโพรงมดลูก ฯลฯ

สำหรับยาหลักๆ ที่แพทย์ใช้รักษาโรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่ก็คือ กลุ่มเอสโตรเจน (Estrogen) และโปรเจสติน (Progestin) โดยทั่วไปอยู่ในรูปของยาเม็ดคุมกำเนิดหรือยาฮอร์โมนบางชนิด ซึ่งที่ผ่านมาเกิดความเข้าใจผิดว่าเมื่อทานยาฮอร์โมนแล้วจะมีบุตรยากหรือยาไปกระตุ้นเซลล์จนเกิดเป็นเนื้องอก แต่จากรายงานผลศึกษาทั้งในและต่างประเทศพบว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกัน

“กรณีคนไข้เข้ารับการผ่าตัดถุงน้ำในรังไข่แล้ว 90% ดีขึ้น แต่หลายครั้งรอยโรคยังอยู่ แต่คนไข้กลับเลิกกินยา ทำให้ถุงน้ำรังไข่ ช็อกโกแลตซีสต์ ยังมีโอกาสโตได้อีก ข้อแนะนำคือไม่ควรที่จะหยุดทานยาหรือมาพบแพทย์อย่างสม่ำเสมอ”

นพ.โอฬาริก มุสิกวงศ์ สูตินรีแพทย์ โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร กล่าวว่า สถิติจากผู้ป่วยที่เป็นโรคนี้แล้วสามารถกลับมาเป็นซ้ำกว่า 10% ดังนั้น ผู้หญิงสังเกตตัวเองได้จากอาการปวดท้องน้อย รู้สึกเจ็บลึกๆ เวลามีเพศสัมพันธ์ หรือมีบุตรยาก ควรรับการตรวจภายในประจำทุกปีเพื่อดูปากมดลูกและรังไข่ เพราะการไม่มีอาการมิได้หมายถึงไม่ได้เป็นโรค บางคนมีอาการตั้งแต่วัยรุ่นแต่กว่าจะมาหาหมอ 7-10 ปี จะมีผลเสียและอาการที่รุนแรงตามมา

“หากตรวจพบช็อกโกแลตซีสต์ระยะแรก มีขนาดเล็ก เช่น 1 เซนติเมตร อาจรักษาด้วยการทานยาได้ ไม่ต้องผ่าตัด ไม่ต้องเจ็บตัว แต่คนไข้จำนวนไม่น้อยพอมีอาการดีขึ้น กินยาแล้วหรือผ่าตัดแล้วก็จะหายไป จริงๆ ควรมาพบแพทย์สม่ำเสมอตามนัดเพราะสามารถกลับมาเป็นใหม่ได้”

พญ.กรพินธุ์ รัตนสัจธรรม สูตินรีแพทย์ โรงพยาบาลสมิติเวชชลบุรี อธิบายว่า ช็อกโกแลตซีสต์ เป็นพิษต่อรังไข่สามารถซ่อนอยู่ได้หลายจุด บางกรณีอัลตราซาวด์หรือเอกซเรย์ก็อาจไม่พบ เช่น ไปฝังด้านหลังมดลูก การพบแพทย์เพื่อตรวจวินิจฉัยโดยเร็วเป็นเรื่องสำคัญ และสามารถรักษาด้วยยาซึ่งปัจจุบันพัฒนาไปมาก ทั้งยาคุมกำเนิด ยาโปรเจสติน เช่น ไดอิโนเจส (dienogest) ยังไม่มีการวิจัยที่สรุปได้ว่าการกินยารักษาโรคนี้จะทำให้เกิดมะเร็ง เช่น มะเร็งเต้านม มะเร็งโพรงมดลูก ถ้าใช้ในความดูแลของแพทย์

“โรคนี้เป็นโรคเรื้อรัง แม้จะท้องหรือคลอดบุตรแล้วก็ต้องรักษาอย่างต่อเนื่อง ตราบใดที่ไม่เข้าสู่วัยทองหรือหมดประจำเดือนก็จะยังไม่หาย โรคนี้รักษาด้วยยาเป็นหลัก บางกรณีอาจต้องรักษาโดยการส่องกล้องผ่าตัด”

ทั้งนี้ โรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่ เชื่อว่าเกิดจากเลือดประจำเดือนไหลย้อนกลับเข้าไปในช่องท้อง ซึ่งเลือดประจำเดือนเหล่านี้มี ‘เซลล์เยื่อบุโพรงมดลูก’ อยู่ด้วย แล้วมีปัจจัยบางอย่างกระตุ้นให้เยื่อบุโพรงมดลูกไปฝังผิดที่ที่อวัยวะต่างๆ ทำให้เกิดโรคขึ้น เช่น ฝังที่รังไข่จนเกิดเป็นซีสต์สีดำคล้ำคล้ายช็อกโกแลตมักเรียกกันว่า ‘ถุงน้ำช็อกโกแลต’ หรือ ‘ช็อกโกแลตซีสต์’ ซึ่งทำให้คนไข้ปวดบริเวณท้องน้อยและมีอาการปวดรุนแรงมากขึ้น

ทั้งนี้ ผู้ป่วยโรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่ สามารถดาวน์โหลด แอปพลิเคชัน Endo Diary TH ได้ทั้ง App Store และ Google Play ซึ่งสามารถช่วยเตือนการรับประทานยา ให้ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับโรค ตลอดจนช่วยบันทึกอาการสำคัญต่างๆ อาทิ อาการปวด อารมณ์เป็นอย่างไร เลือดประจำเดือนเป็นอย่างไร มีลิ่มเลือดปนในประจำเดือนหรือไม่ เพื่อนำข้อมูลดังกล่าวไปสื่อสารกับแพทย์ได้อย่างถูกต้องครบถ้วน ทำให้การรักษาเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

อาจารย์ ภก.ชินวัจน์ แสงอังศุมาลี ภารกิจการสร้างคนรุ่นใหม่หัวใจอาสา

Tratorn Hemtiwakorn — Sun, 05 Sep 2021 16:45:46 +0000

อาจารย์ ภก.ชินวัจน์ แสงอังศุมาลี ภารกิจการสร้างคนรุ่นใหม่หัวใจอาสา

“ห้องเรียนขนาดใหญ่” ในการสอนนักศึกษาเภสัชศาสตร์นอกตำรา นำโดย “อาจารย์ ภก.ชินวัจน์ แสงอังศุมาลี” ผู้หลอมรวมพลังความเสียสละ จิตอาสา มหาวิทยาลัยสยาม 65 คน ช่วยผู้ป่วย Home Isolation ให้ได้ยาฟาวิพิราเวียร์
“ถ้านักศึกษากลุ่มนี้ลุกขึ้นมาทำงานจิตอาสาเพื่อสังคมได้ แล้วมหาวิทยาลัยอื่นเห็นโมเดลนี้ว่าดี จะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในสายวิทยาศาสตร์สุขภาพ” Real-Inspire สัมภาษณ์พิเศษ ภก.ชินวัจน์ แสงอังศุมาลี อาจารย์ประจำคณะเภสัชศาสตร์ ม.สยาม ร่วมแบ่งปันประสบการณ์สำคัญย่ิงกว่าความเป็นนักวิชาการและการสอนหนังสือ…นั่นคือภารกิจการสร้างคนรุ่นใหม่ที่มีคุณภาพ

Real-Inspire : เป้าหมายของการนำทีมนักศึกษาคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม มาเป็นเภสัชอาสาร่วมกับชมรมเภสัชชนบท

อ.ภก.ชินวัจน์ : แรกเริ่มคือนอกจากผมจะเป็นอาจารย์คณะเภสัชศาสตร์แล้ว ก็ทำงานช่วยเหลือภาคประชาสังคมด้วย เมื่อปลายเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา คุณนิมิตร เทียนอุดม ผู้อำนวยการมูลนิธิเข้าถึงเอดส์ ต้องการกำลังเภสัชกรอาสาที่จะมาช่วยงานที่ “พริบตาคลินิค” (ภายใต้สถาบันเพื่อการวิจัยและนวัตกรรมด้านเอชไอวี หรือ IHRI) ที่อาคารจามจุรีสแควร์ ซึ่งทำหน้าที่ในการส่งยา ฟาวิพิราเวียร์ และยาอื่นๆ ไปให้กลุ่มผู้ป่วยโควิดที่รักษาตัวเองที่บ้านหรือ Home Isolation เดิมเค้ามีเภสัชกรแค่สองคน แต่กทม.มีเคส Home Isolation ราวหมื่นคน จึงต้องการเภสัชกรมาดูคลังยาและประสานผู้ป่วย

ผมได้คุยกับเพื่อนๆเภสัชกรด้วยกัน ก็จะมีงานประจำอยู่แล้วที่โรงพยาบาล จึงลองชักชวนนิสิตนักศึกษาโดยเฉพาะในสถาบันที่ตัวเองสอนอยู่ว่าใครว่างให้ไปช่วยที่พริบตาหน่อย แล้วก็ยังมีนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยด้วย ก็ประสานงานไปที่ประธานชั้นปีเค้า เค้าก็บอกว่าจะเวียนไปช่วยได้เพราะใกล้หอพักอยู่แล้ว แต่ก็มีนักศึกษาอีกกลุ่มนึงที่อยู่ต่างจังหวัด อีกกลุ่มหนึ่งผู้ปกครองเค้าลำบากใจเพราะเป็นห่วงช่วงแพร่ระบาด ดังนั้น ก็มีนักศึกษาเริ่มต้นส่วนหนึ่งไปที่พริบตาคลินิกไปช่วยจัดยาเช็คยาที่นั่น พอหลังจากนั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ ภก.สุภนัย ประเสริฐสุข ประธานชมรมเภสัชชนบท ก็หาอาสาสมัครที่โทรหาผู้ป่วย Home Isolation เพื่อยืนยันที่อยู่ในการจัดส่งยาและลงประวัติเบื้องต้น ผมก็เปิดรับสมัครอีกเดิมที่มีกันอยู่ 5 คน แต่ภายหลังเริ่มเพิ่มเป็น 10 คน เป็น 15 คน ชวนเพื่อนทุกคนก็มีแรงบันดาลใจคิดว่ามาช่วยไหนๆก็อยู่ต่างจังหวัด จริงๆก็ทำได้ จึงมีนักศึกษาเภสัชปี 1-5 ของมหาวิทยาลัยสยามเข้าร่วมถึง 65 คน นับเป็นจุดเริ่มต้นที่มีน้องๆ นักศึกษาร่วมเป็นเภสัชอาสาช่วยงานครั้งนี้

Real-Inspire : การจัดรูปแบบวิธีการทำงานให้กับนักศึกษาทั้ง 65 คน

อ.ภก.ชินวัจน์ : เมื่อทางทีมเภสัชอาสาได้เคสจาก สปสช.มา เช่น รับมา 500 คน จัดแบ่งให้นักศึกษาม.สยาม 200 คน ผมคิดว่าเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระเด็กบางคนติดเรียน จัดสรรให้หนึ่งคนรับผิดชอบ 5 เคส ก็ใช้ 40 คน แล้ววางระบบ Google Sheet มาช่วย เราจัดกระบวนให้น้องๆ จะได้ไม่โหลดเวลาเรียนด้วย แต่ถ้าต้องพูดคุยกันนานหรือบางคนคุยเสร็จก่อนก็จะแบ่งเบากัน ใช้เวลาไม่เกิน 3 ชั่วโมงจัดการเคสทั้งหมด 200 เคส ดำเนินการไป 5 ครั้งแล้ว ครั้งละ 200 เคส สามารถแบ่งเบาภาระพี่ๆเภสัชกรมาได้มากพอสมควร

Real-Inspire : การเทรนนิ่งน้องๆ ให้มีศักยภาพรับมือกับผู้ป่วยภาวะวิกฤตทั้งร่างกาย อารมณ์ และ จิตใจ อาจารย์ทำอย่างไรครับ

อ.ภก.ชินวัจน์ : เนื่องจากนักศึกษาปี 1-2 ยังไม่ค่อยมีความรู้ด้านเภสัชเท่าไหร่ ก็ต้องมีการเทรนทักษะ บางคนกังวลว่าเราสั่งจ่ายยาผู้ป่วยหรือไม่ อันนี้เราไม่ได้ทำ เราแค่เช็คที่อยู่ รับฟังผู้ป่วย และสามคือให้เค้าแนะนำยาเบื้องต้น สรรพคุณข้อควรระวัง เช่น ฟ้าทะลายโจร ฟาวิพิราเวียร์ แต่ไม่ได้สั่งจ่ายยา เราเตรียมน้องที่ไม่ได้เรียนลึกๆ ทางเภสัช ให้เค้าคุยกับผู้ป่วยได้เบื้องต้นไม่ได้ลงลึก ซึ่งเค้าทำได้ดีเพราะคิดว่าขนาด อสม.ยังทำได้ นักศึกษาเภสัชก็ทำได้เหมือนกัน แต่เนื่องจากเวลาค่อนข้างจำกัดในการแนะนำ และน้องๆ ยังไม่ได้เรียนทักษะการสื่อสาร ซึ่งปกติจะเรียนปี 5 เราจึงไม่ได้เทรนเรื่องการสื่อสารเยอะ แต่เค้าเรียนจากข่าวสาร เห็นได้ยินจากการแชร์ในโลกโซเชียลมามาก ว่าผู้ป่วยยังเข้าไม่ถึงยา เค้าก็เข้าใจมากกว่า จริงๆมีเยอะที่โทรไปแล้วโดนตำหนิโดนว่า ตอนแรกน้องๆเค้าก็ตกใจ เคืองนิดๆ แต่คิดแล้วว่าถ้าเป็นครอบครัวเราก็ต้องรู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน เค้าจึงไม่ได้เป็นทุกข์หรือโกรธอะไร เค้าบอกว่าเรียนรู้จากข่าวและเรียนรู้หน้างานด้วย

Real-Inspire : กระบวนการ หรือ รูปแบบการทำงานที่เชื่อมกันราบรื่นระหว่าง นักศึกษา ผู้ป่วย Home Isolation และทีมประสานงานกลาง

อ.ภก.ชินวัจน์ : กระบวนการเชื่อมต่อเคสมาจนถึงเรา คือทางทีมเภสัชที่เป็น สสจ. สสจ.ขอนแก่น จะประสานกับ สปสช. และพริบตาคลินิกที่กทม.ก็จะลงเคสตรงนี้ประสานให้เราก่อน แล้วมาถามในกลุ่มเภสัช นพย. (โครงการ “พัฒนาผู้นำเครือข่ายในการเฝ้าระวังและจัดการปัญหาระบบยา” ) ว่าเราจะช่วยได้กี่เคส ผมจะแจ้งว่ารับได้เท่าไหร่จะมีไลน์กลุ่มเภสัชอาสากับน้องๆ 65 คน ก็จะบอกว่าคืนนี้มีเคสใครจะลงมือช่วยได้บ้างมั้ย บันทึกไปใน Google Sheet แต่บางเคสที่เค้ามีปัญหา แก้ไม่ได้ก็ต้องถามมาในไลน์กลุ่ม เช่น คุณพ่อเป็นโควิด ภรรรยาติดด้วย จะส่งต่ออย่างไร ผมก็จะแจ้งไปในเครือข่ายนพย.ให้น้องกรอกข้อมูลเพิ่มเติมมา แต่สำคัญคือเราจะไม่ให้นักศึกษารับปากว่าผู้ป่วยจะได้เตียงหรือไม่ ตรงนี้นอกขอบเขตของงาน เราให้เพียงคำแนะนำยา ประสานที่อยู่ กรณีผู้ป่วยเพิ่มเติมจะให้หน่วยงานกลางประสานงานต่อ

Real-Inspire : ส่วนใหญ่ผู้ป่วยที่นักศึกษาประสานงานให้ได้รับยาได้ครบหรือไม่

อ.ภก.ชินวัจน์ : ตอนแรกหน่วยงานกลางบอกว่าโทรไปแล้วให้บล็อคเบอร์ผู้ป่วย แต่เรากับนักศึกษามองว่าตรงนี้รู้สึกเหมือนทำร้ายเค้าไปหน่อย อย่างน้อยให้เค้าโทรกลับมา ถ้าไม่ไหวจริงๆค่อยบล็อคดีกว่ามั้ย มีครับส่งยาไม่ถึงประมาณ 2-3 คน บางส่วนแอดไลน์นักศึกษาว่ายามาไม่ถึง เค้าก็จะมาบอกในกล่มไลน์นพย. ซึ่งสสจ.ผู้ประสานงานส่วนกลางจะไปบอกให้สปสช.ส่งยาให้ผู้ป่วยต่อ แต่ส่วนใหญ่ไม่มีปัญหายกเว้นเคสที่ Accident จริงๆ ผู้ป่วยอยู่ต่างจังหวัด ผ่านไปแค่วันเดียวแจ้งว่าทำไมยังไม่ได้ยา เช่นอยู่บุรีรัมย์เราก็ต้องใช้เวลาส่งนิดนึง แต่เคสหลักๆ เป็นกทม. เพราะติดเยอะมากเป็นหมู่ เราจะโทรคอนเฟิร์ม ทางพริบตาคลินิกเค้าให้ไรเดอร์ไปส่งยา ส่วนต่างจังหวัดบางทีชื่อเค้าทำงานอยู่กทม. แต่ไปกักตัวที่บ้านต่างจังหวัด เราก็จะแล้วแต่ว่าให้ส่งยาไปที่ไหน

Real-Inspire : ทางคณะหรือมหาวิทยาลัย ช่วยสนับสนุนการทำงานของพวกเราได้มากน้อยแค่ไหน

อ.ภก.ชินวัจน์ : มหาวิทยาลัยสยาม เรามีจิตอาสาฉีดวัคซีนที่เดอะมอลล์บางแคอยู่แล้ว แต่เดิมเราจะขอเบิกค่าใช้จ่ายค่าโทรศัพท์ให้น้องๆ จาก ศูนย์วิชาการเฝ้าระวังและพัฒนาระบบยา (กพย.) โดย ผศ.ภญ.ดร.
นิยดา เกียรติยิ่งอังศุลี ผู้จัดการกพย. แต่ทางนักศึกษาก็พูดดีนะครับ บอกว่าเค้าไม่ได้ต้องการค่าตอบแทนหรือค่าโทรศัพท์ ส่วนทางเราเองก็ไม่ได้บังคับว่าห้ามรับนะ แต่เค้าบอกว่าเป็นงานจิตอาสาเค้ายินดีทำอยู่แล้ว พูดตรงๆก็คือปัจจุบันการที่นักศึกษามีจิตอาสาอย่างนี้หายากพอสมควร เราก็ค่อนข้างประหลาดใจและชื่นชมเด็กๆ เพราะทุกอย่างเกิดจากความรู้สึกนึกคิดเค้าเอง

Real-Inspire : ส่วนตัวอย่างอาจารย์เองได้อะไรจากการเสียสละนำทีมจิตอาสาครั้งนี้

อ.ภก.ชินวัจน์ : อย่างน้อย ในมุมของวิชาชีพ เราเห็นบทบาทเพื่อนๆเราในสาขาอื่นๆ เภสัชโรงพยาบาลรับเคสหนักทุกวัน เภสัชร้านยาเป็นด่านหน้าเหมือนกัน เพื่อนๆเจอผู้ป่วยโควิดเยอะพอสมควร เภสัชสสจ.ประสานเรื่องโรงพยาบาลสนาม เยี่ยมบ้าน ส่วนเภสัชสายวิชาการจริงๆเราทำหน้าที่ให้ความรู้ประชาชนผ่านสื่อ ในบทบาทความเป็นครูเราน่าจะปลูกฝังสร้างบทบาทให้ลูกศิษย์เรา สร้างเภสัชกรที่ทำเพื่อสังคม น้องๆอยู่ตรงจุดนี้แล้วมันเป็นการปลูกฝังว่า ถ้าเราจบเป็นเภสัชจะไม่ได้มองเห็นแต่กำไรแล้ว ไม่ได้มองตัวเงินเป็นหลัก จริงๆมหาวิทยาลัยเอกชนเสียค่าเทอมแพงพอสมควร แต่เมื่อคุณจบออกไปไม่ได้มุ่งหน้าเปิดร้านขายยา หรือ ไปอยู่บริษัทยาเพื่อสร้างยอดขายขึ้น หรือให้หมอสั่งยาอย่างเดียว นี่ก็คือสิ่งที่ผมได้ คือการสร้างลูกศิษย์ออกไปรับใช้สังคม คิดว่าคุ้มค่าที่ได้เสียสละตรงนี้

แล้วก็ต้องยอมรับว่าคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม เราเน้นด้านบริบาลเภสัชกรรม น้องๆตอนไปฝึกงานหลักๆ คือร้านยากับโรงพยาบาล จะไม่ได้สัมผัสผู้ป่วยอย่างนี้เพราะเป็นงานชุมชนสังคม กว่าจะปฏิบัติจริงปี 6 สถานการณ์ตอนนี้จึงเป็นปัจจัยหนึ่งทำให้เค้าเรียนรู้มากขึ้นในจุดนี้ครับ

จริงๆ มีวิชาที่เป็นสร้างเสริมสุขภาพและการคุ้มครองผู้บริโภค แต่การที่เราตั้งอยู่ในกทม.การลงชุมชนค่อนข้างลำบาก ไม่เหมือนต่างจังหวัดที่ลงหมู่บ้านได้ และคณะเภสัชมีเลคเชอร์มากยิ่งปีสามปีสี่ สิบวิชาต่อเทอมเรียนจันทร์ถึงเสาร์ และนักศึกษาปี 1-2 ก็ยังมีความรู้ความสามารถไม่ถึงที่จะลงพื้นที่ได้ แต่เราพยายามสอดแทรกให้เค้าได้พูดคุยกับผู้สูงอายุจะเน้นบ้านบางแคเป็นหลัก ถือเป็นจุดอ่อนของหลักสูตรเหมือนกันที่ทำให้นักศึกษาไม่สามารถลงพื้นที่ได้เหมือนต่างจังหวัด แต่อนาคตเราจะพัฒนาหลักสูตรตรงนี้เพราะคิดว่าสำคัญ

Real-Inspire : อาจารย์มองพลังบวกของ Young Generation เภสัชกรรุ่นใหม่แล้วมีความหวังมากน้อยเพียงใด

อ.ภก.ชินวัจน์ : อย่างน้อยเค้าได้ออกมาช่วยเป็นบทบาทสำคัญ การโทรหาผู้ป่วยทำให้เค้ามีความหวัง รู้ว่ามีคนเป็นห่วงเป็นใยเค้า วิชาชีพสายสุขภาพมาลงเป็นจิตอาสา ต่างจากสายสังคมศาสตร์ รัฐศาสตร์หรือวิศวะซึ่งเค้าลุยๆ เป็นอีกบทบาทหนึ่ง แต่สายวิทย์สุขภาพที่เค้าเรียนหนักเค้ายังมีเวลาทำจิตอาสา จัดการแบ่งเวลาเรียนกับทำกิจกรรมพวกนี้ได้ ทำให้ปลุกพลังวิทย์สุขภาพทั้งสายอื่นและสถาบันอื่นรู้สึกตัวเองมีควมสำคัญในการช่วยวิกฤตนี้มากขึ้น คิดว่าพลังเหล่านี้หลังเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ 14 ตุลา หลัง 6 ตุลา พลังแบบนี้เลือนหายไประยะหนึ่งแล้ว ส่วนใหญ่กลายเป็นค่ายอาสาพัฒนาชนบท ทีนี้พอเกิดภาวะวิกฤตทำให้เกิดการตื่นตัวสายวิทย์สุขภาพ พวกบบรรดาเภสัชชนบท แพทย์ชนบท เค้าจะได้กำลังคนรุ่นใหม่เพิ่มขึ้นมาจาการที่เค้ามีจิตสำนึกขึ้นมา พูดจริงๆเมื่อเทียบกับชมรมแพทย์ชนบท เภสัชชนบท เมื่อ 20-30 ปีก่อน เค้าก็เริ่มจากตรงนี้เหมือนกัน แล้วมันหายไปพักนึง ผมคิดว่าเด็กเหล่านี้กลับมาสานต่องานเพื่อสังคมได้มากขึ้น แล้วมันเป็นประเด็นที่น่าสนใจในยุคทางประวัติศาสตร์ด้วยนะ ผมยกตัวอย่างถ้ากลุ่มเด็กลุกขึ้นมาทำงานจิตอาสาเพื่อสังคม แล้วมหาวิทยาลัยอื่นเห็นโมเดลนี้ว่าดีจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในสายวิทยาศาสตร์สุขภาพเลยครับ

น่าจับตามองตรงนี้เป็นพลังที่ขับเคลื่อน อันที่หนึ่งเมื่อเกิดภาวะโรคระบาดเนี่ย แน่นนอนว่าบุคลากรทางการแพทย์โดยตรงทั้ง หมอ พยาบาล เภสัชกร ทันตแพทย์ เทคนิคการแพทย์ กายภาพบำบัด สาธารณสุขชุมชนขาดแคลนแน่นอน ดังนั้น ฐานนักศึกษาก็จะเป็นขานึงที่ช่วยพยุงเค้าให้มันพ้นวิกฤตได้ครับ

Real-Inspire : ขณะนี้ยังไม่เห็นมหาวิทยาลัยอื่นๆ รวมพลังได้มากเท่ามหาวิทยาลัยสยาม

อ.ภก.ชินวัจน์ : พูดตรงๆ เด็กอยากทำมั้ยผมคิดว่าเค้าอยากทำ แต่จังหวะคือผมรู้จักกับทีมเภสัชชนบท จึงมีโอกาสที่เราสามารถประสานได้ ทำให้เด็กๆ เข้าถึงข้อมูลตรงนี้ทำให้ช่วยเหลือได้ พูดจริงๆ คือชมรมเภสัชชนบทก็ประสานกับมหาวิทยาลัยมหาสารคามด้วย ก็มีนักศึกษาจากม.สารคามอีกส่วนหนึ่ง คิดว่าเด็กทุกที่อยากมีส่วนร่วม แต่เค้าไม่รู้จะประสานงานตัวกลางอย่างไรมากกว่า

อย่างเด็ก ม.สยาม ก็มีผมเป็นผู้ประสาน ถ้ามหาวิทยาลัยอื่นมีอาจารย์ที่ดูแลกิจการนักศึกษาเค้าสนใจประเด็นนี้ก็จะเชื่อมต่อ เชื่อมร้อยกันได้ ไม่ว่าคณะแทพย์ พยาบาล เภสัช ผมคิดว่านโยบายการศึกษาของเรา ผมมีข้อเสนออย่างนึงที่ทุกคนพยายามผลักดันหลักสูตรเรื่องความปลอดภัยของผู้ป่วย การใช้ยาอย่างสมเหตุผล และหลักสูตรสหวิชาชีพ บูรณาการสายอาชีพเข้าด้วยกัน ตอนนี้มันเหมาะนะที่จะเอานักศึกษาแพทย์ นักศึกษาทันตะ เภสัช วิศวะ พยาบาล เทคนิคการแพทย์ มาทำงานตรงนี้เป็นจิตอาสาร่วมกัน เด็กก็จะรู้จักการทำงานแบบบูรณาการ จิตอาสาแบบสหวิชาชีพด้วย

Real-Inspire : อาจารย์มีแนวคิดขยายกลุ่มจิตอาสา 65 คนออกไป โดยไม่ตีกรอบว่าเป็น คณะเภสัช ม.สยาม แต่เป็นเภสัชอาสาได้หรือไม่

อ.ภก.ชินวัจน์ : เป็นไปได้ครับ พยายามทำตรงนี้อยู่ อย่างน้อยผมได้เชื่อมกับนิสิตจุฬา นายกสโมสรนิสิต ถ้าเชื่อมร้อยก็จะเป็นสิ่งที่ดีมาก และส่วนนศ.เภสัชเค้ามี สหพันธ์นิสิตนักศึกษาเภสัชศาสตร์แห่งประเทศไทย 19 สถาบัน จะเชื่อมให้มาทำจิตอาสาร่วมกันได้ คิดว่าเป็นแผนที่ร่วมกับ สนภท.ให้นิสิตนักศึกษามีส่วนร่วมตรงนี้มากขึ้น

Real-Inspire : ตรงนี้สำคัญมากนะครับ เพราะต่อไปแรงงานข้ามชาติในบ้านเราก็จะมากขึ้นด้วย จำเป็นต้องมีจิตอาสาเพิ่มเติม

อ.ภก.ชินวัจน์ : ใช่ครับ ผมคิดว่าปัญหาเกี่ยวกับเรื่องแรงงานต่างชาติต้องให้ความสำคัญพวกเค้านะ เพราะถ้าไม่มีพวกเค้าเราก็ขับเคลื่อนไม่ได้ อันนี้เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เป็นความฝันของผมที่จะพานักศึกษาไปช่วยเหลือแรงงานต่างชาติเหมือนกัน พยายามประสานกับอาจารย์แหวว พันธุ์ทิพย์ สายสุนทร เหมือนกัน ที่ทำเกี่ยวกับชาติพันธุ์ ทำอย่างไรให้เภสัชมาช่วยคนเหล่านี้บ้าง แรงงานข้ามชาติที่รัฐไทยมองว่า เค้าไม่ควรมาใช้ระบบบริการสาธารณสุข ซึ่งตรงนี้เป็นเรื่องที่ผมอยากจะทำอยู่แล้ว ในการนำนักศึกษาไปช่วยกับแรงงานเหล่านี้ เพราะหนึ่งมองในมุมของความเป็นมนุษย์ ว่าเค้าก็เป็นคนเหมือนกัน สอง เค้าเป็นคนขับเคลื่อนเศรษฐกิจในบ้านเราด้วย

อันนี้ ผมพยายามดึงนักศึกษาไปช่วยตรงนี้ ถามว่ามีหรือไม่ในช่วงโควิดที่โทรไปแล้วเจอแรงงานข้ามชาติ เด็กๆ โทรไปแล้วเจอแรงงานพม่าก็กังวลเหมือนกัน เช่นเค้าโทรไปบ้านนึงปรากฎว่าสังคมแรงงานพม่าจะอยู่เป็นสังคมใหญ่ในห้องเดียวกัน เค้าบอกว่าคุณโทรมาผมโอเค แต่พรรคพวกพี่น้องอีก 9 คนที่อยู่ในบ้านล่ะ จะทำอย่างไร ซึ่งเด็กก็กังวลแล้วว่าแรงงานต่างชาติเค้ามีปัญหาตรงนี้นะ รัฐไทยเราจะช่วยแรงงานเหล่านี้ได้อย่างไร

คนไร้บ้านก็เหมือนกัน เด็กก็เริ่มกังวล ตรงนี้ผมอยากจะเริ่มเชื่อมร้อยทั้ง Home Isolation คนไร้บ้าน และคนต่างชาติ ให้เข้าถึงยาได้มากขึ้น โดยเป็นการสอนนักศึกษาไปว่า พวกเค้าไม่ใช่บุคคลที่ควรจะทอดทิ้งนะ เราควรจะต้องนึกถึงความเป็นมนุษย์ นึกถึงสิทธิมนุษยชน การอยู่ร่วมกับการขับเคลื่อนในสังคมด้วย

“นี่เป็นความฝันของผมเลย ผมอยากจะไปต่อตรงนี้” …. คำพูดนี้คือบทสรุปสำคัญของนักวิชาการด้านเภสัชศาสตร์จากมหาวิทยาลัยสยาม อาจารย์ผู้มีจิตสาธารณะอย่าง ภก.ชินวัจน์ แสงอังศุมาลี ซึ่งกำลังสร้างความเปลี่ยนแปลงให้เกิดขึ้นกับสังคมคนรุ่นใหม่ ท่ามกลางมหันตภัยโควิด-19 และโรคอุบัติใหม่ๆ ที่อาจยังอยู่กับคนไทยไปอีกนาน

Start-up-ผู้นำร้านยา-3,000-แห่ง ก้าวสู่มิติใหม่ Digital Pharmacy

Tratorn Hemtiwakorn — Sun, 05 Sep 2021 16:26:49 +0000

Start-up-ผู้นำร้านยา-3,000-แห่ง ก้าวสู่มิติใหม่ Digital Pharmacy

“เทคโนโลยีเราสู้ต่างประเทศได้ แต่สิ่งที่ตามไม่ทัน ก็คือโครงสร้างระบบสาธารณสุข” ร้านยา และ เภสัชกรชุมชน ยังถูกมองข้ามทั้งที่เป็นกลไกสำคัญ ทำให้คนไทยเข้าถึงสิ่งที่เรียกว่า Healthcare for all คุณธีระ กนกกาญจนรัตน์ CEO บริษัท อรินแคร์ จำกัด ผู้นำร้านยา 3,000 แห่ง และเภสัชกรชุมชนอีก 4,000 คน ก้าวสู่มิติใหม่ Digital Pharmacy

Real Inspire : การเติบโตของ ARINCARE ในช่วงที่ผ่านมา

คุณธีระ : ปีที่ผ่านมาถามว่าอัตราเติบโตดีมั้ย? ในเชิงแพลทฟอร์มทำให้คนตระหนักถึงความสำคัญมากขึ้นหันมาใช้งานมากขึ้น แต่ทุกบริษัท รวมถึงอรินแคร์ด้วยล้วนได้รับผลกระทบจากโควิด-19 ไม่สามารถเติบโตตามเป้าได้เพราะมีอุปสรรคการทำงาน

Real Inspire : แพลตฟอร์ม ARINCARE ถือว่าตอบโจทย์สถานการณ์ปัจจุบันอย่างไรบ้าง

คุณธีระ : งานของเราแบ่งเป็น 3 ส่วนหลักๆ ส่วนแรกคือ Digital Transformation สำหรับร้านขายยาและเภสัชกรชุมชน ส่วนนี้เราเป็นเครื่องมือที่เปลี่ยนงานประจำแบบเดิมๆ ซึ่งเคยใช้กระดาษหมดเลย มาให้ระบบดิจิทัลที่มีความแม่นยำมากขึ้น ส่วนที่สองนะครับ คือเรื่องของ Platform ที่เราเชื่อมต่อระหว่างร้านขายยาเหล่านี้กับบริษัทยาและซับพลายเออร์ได้ดีมากขึ้น ซึ่งตรงนี้เกิดจาก Painpoint ว่าเมื่อก่อนเราจะได้ยินว่าร้านขายยา กว่าจะได้ยาต้องมีผู้แทนยาหรือเซลล์ เพราะยาเป็นสินค้าควบคุมมีความอ่อนไหวสูง เราไม่สามารถทำอีคอมเมอร์ซทั่วไปเหมือนคอนซูมเมอร์โปรดักส์ได้ เราเห็นจุดที่ต้องแก้ไข 2 อย่าง คือร้านขายยาขนาดเล็ก ร้านขายยาห่างไกล มีความยากลำบากในการเข้าถึงยาต้นทุนมันสูงขึ้น แพลตฟอร์มของอรินแคร์คือการทำคอนเน็คชั่นระหว่างเภสัชกรชุมชนและเจ้าของผลิตภัณฑ์หรือเจ้าของบริษัทยา แล้วส่วนที่สาม ตอบโจทย์สถานการณ์ในตอนนี้คือเรื่องของ Telepharmacy จากตอนแรกเราช่วยเภสัชกรทำงานหลังบ้านใช่มั้ยครับ ทำเวิร์คโฟลว์ให้ดีขึ้น เชื่อมต่อระหว่าง Pharmacist กับ Pharmaceutical ก็คือบริษัทยา ในเรื่องสุดท้ายของเทเลฟาร์มาซี มันคือการเชื่อมต่อกับ Patient ถ้าคนไข้ได้รับการบริบาลจากเภสัชกรได้โดยที่เค้าไม่ต้องไปที่ร้านยาได้มั้ย ถ้าการบริการมันเสี่ยง เรามีเครื่องมือไหนบ้างที่ทำให้บริการมันปลอดภัย ก็เป็นไปตามข้อกฎหมายหรือข้อแนะนำของสภาเภสัช ก็จะเป็นสามองค์ประกอบที่อยู่ในแพลตฟอร์มของอรินแคร์ครับ

eal Inspire : ARINCARE เป็นโปรแกรมที่ช่วยตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำ

คุณธีระ : ถ้ามองในเชิงผู้มีส่วนได้ส่วนเสียของเรา Connect ในสามจุดหลักๆ Pharmacist Pharmaceutical Patient ถามว่าครบมั้ย จริงๆในส่วนของเราเองคิดว่าครบแล้ว แต่ในเรื่องการพัฒนายังมีแนวทางใหม่ๆ ที่เราเตรียมผลักดันออกมาให้อีกนะครับ

Real Inspire : Pharmacist ที่ใช้บริการ ARINCARE เป็นร้านขายยาหรือสถานพยาบาล

คุณธีระ : ที่จริงคือทั้งหมดเลยครับ จุดเริ่มเดิมเราโฟกัสเภสัชกรชุมชนที่อยู่ในร้านขายยา แต่ปัจจุบันเรามีเภสัชกรที่อยู่ในสถานพยาบาลด้วย เรามี user ที่เป็น รพ.สต. ด้วย เป็นเภสัชกรในโรงพยาบาลเล็กๆในตำบลที่เค้าต้องการซอฟท์แวร์ไปบริหารเรื่องคลังยาก็มี หรือแม้แต่เรื่องโควิด-19 โรงพยาบาลสนามก็มีการใช้อรินแคร์ในการบริหารคลังยาในรพ.สนามด้วย เช่น อย่างของที่จุฬาฯ ทีมเภสัชกรรมที่เค้าดูแลการจ่ายยาให้ผู้ป่วยก็มีการขอนำระบบอรินแคร์ไปช่วยในการบริหาร เนื่องจาก Pharmacist ของเราไม่จำกัดเฉพาะร้านยาแล้ว

Real Inspire : ความเหลื่อมล้ำของระบบ Digital Pharmacy ของไทยและต่างประเทศ

คุณธีระ : ผมคิดว่าในเชิงเทคโนโลยีที่เป็น Tech ถ้าเป็นระบบของอรินแคร์เราบอกได้ว่าเรา on par นะครับ สูสีสู้ได้เลยกับต่างประเทศ เมื่อ 2-3 ปีก่อนเราไปประกวดชนะเลิศที่เวทีเอเชียแปซิฟิคมาแล้ว และก็ได้รับรอง ISO ด้วย เรื่องเทคโนโลยีเราสู้ต่างประเทศได้แต่ที่ตามไม่ทันคือเรื่องของโครงสร้างเพราะพอเราพูดถึงระบบสาธารณสุข ทุกคนทำงานร่วมกันหมด การดูแลคนไข้ไม่ได้แค่ที่ร้านยาแต่มันต้องเริ่มจากคนไข้มีประวัติไปรักษาที่โรงพยาบาล ไปสถานพยาบาล คลินิกแล้วไปที่ร้านยา ปัจจุบันมันจะล้อไปกับระบบสาธารณสุขบ้านเรา ถ้าผมพูดตรงๆคือต่างคนต่างทำ แต่ในต่างประเทศระบบ Healthcare เรื่องการดูแลประชาชนถูกเชื่อมต่อถึงกันหมด ถ้าสมมุติว่าเราไปรพ.เพื่อรักษา ร้านยาเค้าสามารถ Acess ก่อนจะจ่ายยาได้เพื่อเช็คว่าผู้ป่วยคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง มีประวัติการใช้ยาผิดปกติหรือเปล่า หรือโรงพยาบาลเองเมื่อผู้ป่วยได้รับยาจากร้านยาแล้ว ก็สามารถดูได้เลยว่าล่าสุดเค้าไปรับยาที่ไหน ถ้ามีอาการมีอะไรเค้าก็ช่วยสอบสวนและดูแลคนไข้ได้ ซึ่งสิ่งต่างๆเหล่านี้ ผมยังไม่นับเรื่องของระบบประกันสังคม ระบบเฮลท์แคร์ต่างๆ นะครับ สิทธิประโยชน์ต่างๆที่ดูแล ถ้าเป็นต่างประเทศเราเห็นแล้วว่าระบบต่างๆ มันเชื่อมถึงกันหมด แล้วคนที่ได้รับประโยชน์ตรงนี้ก็คือประชาชน แต่ของเมืองไทยต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่งในการพัฒนาหรือการ catch up

Real Inspire : ปัจจุบันลูกค้าที่ใช้แพลตฟอร์ม ARINCARE มีมากน้อยแค่ไหน

คุณธีระ : ล่าสุด ดูประมาณต้นไตรมาสตอนนี้มีประมาณเกือบ 3,000 ร้าน อันนี้ที่เป็นร้านขายยานะครับ แต่ถ้าเป็น เภสัชกรที่อยู่ในเครือข่ายของเราก็น่าจะประมาณเกือบ 4,000 ราย ส่วนเรื่องของฟีดแบ็คจะแบ่งเป็น 2 อย่าง ส่วนใหญ่ user ที่ใช้ของเราแล้วก็ไม่ได้เปลี่ยน เพราะของเราทำงานทำระบบที่ล้อไปกับของเค้าเลย แต่ก็จะมี user บางกลุ่ม เราก็เข้าใจเค้านะครับ การที่เปลี่ยนจากระบบอนาล็อคมาเป็นดิจิทัล มันอาจจะมีความท้าทายอยู่ เพราะฉะนั้นจะเป็นว่า user ที่ใช้อรินแคร์อยู่แล้วส่วนใหญ่จะไม่ได้เปลี่ยน แต่ user ที่ไม่ได้ใ้ช้เนี่ย จะไม่ใช้ระบบอะไรเลย ต้องให้เวลาเค้านิดนึงในการปรับตัว แล้วก็ใช้เทคโนโลยีมาช่วยงานครับ

Real Inspire : ขณะนี้เจนเนอเรชั่นเจ้าของธุรกิจร้านยาถือว่าเปลี่ยนไปแล้ว

คุณธีระ : ส่วนใหญ่เป็นร้านยาทั้งเกิดใหม่และขึ้นกับช่วงเจนเนอเรชั่น ช่วง Gap อายุของเจ้าของด้วย ลูกค้าเราเป็นเอสเอ็มอี ร้านชุมขนจริงๆ ตรงนี้มีแนวโน้มความเปลี่นแปลงเข้ามาพอสมควร เพราะโดยกฎหมายของ อย. ตัวนึง เรียกว่า GPP Good Pharmacy Practice ซึ่งก่อนโควิดจะมีผลบังคับใช้เต็มที่ในปี 2565 ซึ่งหนึ่งในนั้นร้านยาทุกร้านที่จะขอใบอนุญาตจะมีการนำระบบดิจิทัลเข้ามาใช้ เพราะฉะนั้น มันจะกลายเป็นว่าโดยดั้งเดิมแล้วเนี่ย ความตั้งใจของอย.และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องคือ พอปี 2565 ร้านยาต้องมีการดิจิไทซ์ หรือ เปลี่ยนมาเป็นดิจิทัลแพลตฟอร์มในบางส่วน แต่ตอนนี้พอโควิดมาปุ๊บเนี่ย ผมคิดว่าอาจจะมีการดีเลย์ในเรื่องกฎหมายบังคับใช้อาจจะดีเลย์ไปซักปีสองปี แต่ในทางปฏิบัติร้านยากลับมาใช้ได้เร็วขึ้น ปรับตัวได้เร็วขึ้น ด้วยสถานการณ์ที่บีบรัด

Real Inspire : ร้านยาต้องทำรายงานส่ง อย. ทุกเดือน ระบบดิจิทัลจึงช่วยตอบโจทย์

คุณธีระ : ทุกเดือนยาที่เป็นยาอันตราย ยาควบคุมพิเศษต้องมีการทำรายงานส่งไปที่ อย. ถ้า user ของเราเต็มที่แล้วเนี่ยเรื่องการรายงานนี่มัน Seamless ไปเลย ระหว่างที่เค้าจ่ายยาให้คนไข้ กรอกข้อมูลไป ระบบทำรายงานให้เสร็จเลยครับ ออโต้เลย ตอนสิ้นเดือนปุ๊บก็กดดูสรุป ก่อนส่ง เช็คความถูกต้อง แล้วก็ส่งได้เลย ลดเวลาไปได้มาก ส่วนใหญ่ก่อน ดั้งเดิม คือร้านขายยาและเภสัชกรทุกเดือนเค้าต้องสรุปรายงานของทั้งเดือนแล้วเขียน แต่ตอนนี้ปัจจุบันไม่ใช่แค่ออโต้…แล้วไม่ใช่แค่ไม่ต้องเขียน ไม่ต้องทำแล้ว ถ้าใช้ระบบปุ๊บ ตั้งแต่ที่จ่ายยาระบบก็บันทึกแล้วปลายเดือน มาตรวจสอบ ก็ส่งได้เลย นี่เป็นตัวอย่าง

Real Inspire : ARINCARE ช่วยวางระบบเวชระเบียนในร้ายขายยาด้วยหรือไม่

คุณธีระ : ของเราก็จะเก็บข้อมูล ช่วยเภสัชเก็บเท่าที่ปกติร้านยาจะทำได้ในขอบเขตของเค้า ต้องเรียนว่าร้านยาหรือสาธารณสุขแต่ละที่มีลักษณะการทำงานไม่เหมือนกัน ที่เราทราบกันดีว่าของโรงพยาบาล คุณหมอจะมีแฟ้ม แต่ละหน่วยก็จะต่างกัน ส่วนงานของเรา Target งานของเภสัชกรรมเราจะเน้นหนักไปในบางส่วนมากกว่าตามลักษณะการใช้งานของเค้าแต่ก็จะมีครบอยู่ครับ

Real Inspire : ระบบสต็อคยาที่ยุ่งยากก็จะสะดวกขึ้นด้วย

คุณธีระ : เรามีฟีเจอร์หลายอย่างช่วยงาน ระบบสต็อคสินค้าใกล้จะหมด หรือใกล้จะหมดอายุ เมื่อก่อนเภสัชกรจะต้องเช็คเอง ตอนนี้ระบบช่วยได้ ในส่วนของผู้ผลิต เราอาจจะไม่ได้คอนเน็คกันโดยตรง อันนี้จะเป็นเรื่องของ Privacy ของข้อมูล เพียงแต่ว่าเราจะมีข้อมูลที่ feed ให้ว่าในปัจจุบันนี้ สถานะของสินค้าตัวนี้เป็นอย่างไรบ้าง ถ้าเค้าต้องการสั่งมาเติม ก็สามารถทำได้เลยผ่านระบบของเราอย่างนี้ครับ ทำได้เหมือนแทบจะเรียลไทม์

Real Inspire : ประธาน J&J ภูมิภาคอาเซียน บอกว่าดิจิทัลจะนำไปสู่คำว่า Healthcare for all

คุณธีระ : ผมเห็นด้วย ที่จริงอรินแคร์เอง มิชชั่นของเราคือการ Make Healthcare for Available ผมคิดว่านี่เป็นทำนองเดียวกันนะครับ เพราะการให้เฮลท์แคร์เข้าถึงทุกคนหรือ Healthcare for all มีกลไกอยู่สองส่วน ส่วนแรกมันต้อง Affordable ก่อน คือเฮลท์แคร์มันต้องไม่แพงเกินไป คนเข้าถึงได้นะครับ ที่เค้าสามารถจ่ายได้ สามารถยอมรับได้ในต้นทุนของเฮลท์แคร์ อันที่สองนะครับ คือต้องให้มัน Acessible คือไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเค้าควรจะเข้าถึงสิ่งที่ควรจะได้รับได้ บริการพื้นฐานที่ดีได้ ซึ่งอันนี้เป็นพันธกิจของอรินแคร์ สิ่งที่เราทำบนแพลตฟอร์มทั้งหมด ทั้ง 3 องค์ประกอบเนี่ย วนเวียนอยู่กับการทำเรื่องนี้แหละ ที่เราทำเรื่องของแพลตฟอร์มให้เวิร์คโฟลว์มันดีขึ้น ระหว่าง Pharmacist กับ Pharmaceutical เนี่ย ก็เเพื่อทำให้มันลดต้นทุนลงมา มีประสิทธิภาพมากขึ้น ในส่วนของ Telepharmacy ก็คือทำให้มัน Accessible มากขึ้น ทำอย่างไร ให้ร้านยาที่ปกติแล้วสะดวกอยู่แล้วในชุมชนใช่มั้ยครับในการไปถึง เค้าสามารถเข้าถึงผ่าน Telehealth หรือเทคโนโลยีเข้าถึงได้ง่ายกว่าในช่วงโควิด เป็นต้น เพราะฉะนั้นผมมองเลยว่า “สิ่งนี้เป็นพันธกิจของอรินแคร์ที่เราทำอยู่ เพียงแต่ว่าเราขับเคลื่อนในมุมมองขององค์กร ทำเต็มที่โดยเอาเทคโนโลยีเข้ามาใช้ แต่ว่าจะไปได้ Achieve สิ่งที่เราตั้งใจไว้ หรือ Objective ที่เราตั้งใจเอาไว้เนี่ย วันนึงมันต้อง Achieve แน่นอนเลย อันนี้ผมบอกได้ แต่จะเร็วขนาดไหน อยู่ที่ความร่วมมือของภาคส่วนอื่นๆด้วยครับ เพราะเราเองเดินคนเดียวไม่ได้”

ติดตามอ่าน คลิปวิดีโอสัมภาษณ์พิเศษ คุณธีระ กนกกาญจนรัตน์ CEO บริษัท อรินแคร์ จำกัด ผู้นำธุรกิจ Start up และ Health Tech แถวหน้า มาร่วมแลกเปลี่ยนวิสัยทัศน์ได้ในเวปไซด์ Real-Inspire

#โควิด-19

#ร้านยาชุมชน

#เภสัชชุมชน

#Digital Pharmacy

#Startup

#อรินแคร์

Digital Pharmacy อนาคตระบบสุขภาพไทยในวิกฤตโควิด-19

Tratorn Hemtiwakorn — Sun, 05 Sep 2021 16:06:25 +0000

Digital Pharmacy อนาคตระบบสุขภาพไทยในวิกฤตโควิด-19

โควิด-19 เป็น ‘จุดเปลี่ยน’ และ ‘ตัวเร่ง’ สำคัญทำให้บริการสุขภาพทั้งระบบ ไม่ว่าการแพทย์ เภสัชกร และธุรกิจร้านขายยา ก้าวสู่โลกดิจิทัลเร็วขึ้น คุณธีระ กนกกาญจนรัตน์ CEO บริษัท อรินแคร์ จำกัด ผู้นำธุรกิจ Start up และ Health Tech แถวหน้ามาร่วมแลกเปลี่ยนวิสัยทัศน์ “Digital Pharmacy อนาคตระบบสุขภาพไทยในวิกฤตโควิด-19”

Real Inspire : ภาพรวม ธุรกิจร้านขายยา ล่าสุด เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้างครับ

คุณธีระ : ในเชิงบทบาทของธุรกิจร้านขายยาต่อสังคมไทยไม่ได้เปลี่ยน ร้านยาชุมชนเป็นเหมือนเสาหลักที่ทำให้คนในชุมชนเข้าถึงระบบสาธารณสุขได้ดีขึ้น โดยเฉพาะธรรมชาติคนไทย ปกติถ้าเจ็บป่วยขึ้นมา ไม่ใช่อุบัติเหตุหรือเป็นอะไรมาก เราก็จะไปร้านขายยาก่อน ตรงนี้ทำให้คนเข้าถึงยาและสาธารณสุขมากขึ้น แต่ประมาณ 10 ปีที่ผ่านมา ถ้ามองในภาพอุตสาหกรรมและธุรกิจจะมีการเปลี่ยน โดยเฉพาะเรื่องของ Demographic (ปัจจัยด้านประชากร) มากกว่าเพราะมีเรื่องของโมเดิร์นเทรดเข้ามา ขณะเดียวกันประชาชนทุกคนตระหนักเรื่องสุขภาพมากขึ้น มีช่องทางที่หลากหลายมากขึ้น ทีนี้อุตสาหกรรมร้านยาในประเทศไทยโตเฉลี่ย (Steady) นะครับ ปีละประมาณ 5-7% มาเรื่อยๆ แต่ว่าในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา ตั้งแต่โควิด-19 มาเปลี่ยนภาพหลายๆ อย่างไปนิดนึง กลายเป็นว่า คนให้ความสำคัญกับร้านขายยามากขึ้น หรือระบบสาธารณสุขที่เราคิดว่าทั่วถึงแล้ว แต่กลายเป็นว่าในช่วงวิกฤตคนเริ่มมองหา ทุกคนเริ่มคัดกรองกันแล้วว่า สิ่งที่เค้าเห็นในโซเชียลมีเดียหรือสื่อต่างๆ เห็นข้อมูลมากขึ้นจริงแต่กลับมองว่าร้านขายยามีความสำคัญมากยิ่งขึ้น ในการสนับสนุนข้อมูลข้อเท็จจริง ดังนั้น 2 ปีที่ผ่านมา ปมคิดว่าตลาดร้านยาน่าจะเติบโตมากกว่าเดิม หลังโควิดน่าจะมีผู้เล่นเข้ามา มากกว่าเดิม

Real Inspire : กล่าวได้ว่า โควิด-19 เป็นจุดเปลี่ยนระบบเภสัชกรรมในประเทศไทย

คุณธีระ : มีส่วนแน่นอนทั้งในเชิงการให้บริการและการปฏิบัติงานของเภสัชกรชุมชนด้วย อย่างอรินแคร์เรามุ่งมั่นทำ E-Pharmacy นำดิจิทัลไปผสมผสานการทำงานเภสัชกรมากที่สุด แต่ไหนแต่ไรมา ในระบบสาธารณสุข เมื่อไรก็ตามที่เรานำเอาเทคโนโลยีไปสอดแทรกก็จะมีความท้าทายพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกฎหมาย เรื่องของความละเอียดอ่อนของการให้บริการกับคนไข้ รวมถึงว่าเรื่องกระบวนการต่างๆ ที่เราจะได้เห็นว่า แม้เทคโนฯจะก้าวไกลไปถึงไหนแต่การให้บริการทางการแพทย์ส่วนใหญ่ ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามนั้น ก่อนโควิดสิ่งที่เราช่วยทางเภสัชกรในเรื่องกระบวนการทำงาน ทุกอย่างทำบนกระดาษหมดเลย ไม่ได้มีตัวเร่งครับ ต้องเปลี่ยนต้อง Transform พอโควิดมาปั๊บ ทุกอย่างเดินขึ้นได้รวดเร็ว กลายเป็นว่าเมื่อก่อนที่ทำงานแบบ Paper-based คงไม่ได้แล้วต้องมีดิจิทัลเข้ามาช่วย หรือแม้แต่ช่วงการระบาด เรื่อง TeleHealth ก็มีส่วน การที่จะไปพบแพทย์หรือโรงพยาบาลเพื่อรักษา ก็มีความเสี่ยงที่จะติดเชื้อ หลายๆรพ.ก็นำ Telemedicine หรือ TeleHealth เข้ามาใช้ ซึ่งตอนแรกร้านยาอาจจะเป็นกลุ่มสุดท้ายเลยมั้ง แม้แต่ตอนนี้ร้านยา เค้าก็ยังไม่ได้รับการพูดถึงเลยว่าพวกเขาเป็นบุคลากรด่านหน้าที่ต้องเจอคนไข้ ผมเปรียบเทียบอย่างนี้ว่า เมื่อสองปีที่ผ่านมาจะเป็น Step คือมีการนำเทคโนโลยีเข้ามาใช้เวิร์คโฟลว์ หลังจากโควิดสองปีที่ผ่านมา ร้านยาก็ได้นำระบบ Telemedicine หรือ TeleHealth มาให้บริการคนไข้ได้มากขึ้น

l Inspire : มองความพร้อมของระบบ Digital Phamacy ในประเทศไทยอย่างไร

คุณธีระ : ตรงนี้ยังมีช่องว่าง (Room) ให้พัฒนาอีกเยอะ มีหลายส่วนที่ยังไม่พร้อม แต่ถ้าเรามองเรื่องความกระชั้นชิด สถานการณ์โควิด ผมคิดว่าหลายๆที่ปรับตัวได้เร็ว ถ้าเราวางแผนพัฒนาระยะยาว ปัจจุบัน ณ วันนี้ เราควรมีความพร้อมในภาพรวม

Real Inspire : สิ่งที่ภาครัฐ หรือ องค์กรวิชาชีพ ควรสนับสนุนให้เกิด Digital Pharmacy

คุณธีระ : ในส่วนนี้เป็นอย่างหนึ่งที่อรินแคร์ ทั้งองค์กรของเราเลย พยายามช่วยผลักดันคือตั้งแต่ก่อนโควิดแล้ว ตั้งแต่เราเริ่มทำ เราพยายามผลักดันให้เห็นว่า เภสัชกรชุมชนหรือร้านยาเป็น Core อย่างหนึ่งเป็นเสาหลักของระบบสาธารณสุขของเมืองไทย แล้วบทบาทที่เค้าได้รับ จริงๆแล้วเรายัง Under อยู่ ควรมีบทบาทมากกว่านี้ ผมขอยกตัวอย่าง อย่างปีที่แล้วตอนที่โควิดระบาดใหม่ๆ เรามีปัญหาเรื่องหน้ากาก ทำอย่างไรให้ประชาชนได้มีหน้ากากป้องกันทั่วถึง เราได้เห็นกลไกชัดเจนมากในต่างประเทศทำเหมือนกันเลยครับให้ร้านยาเป็นจุดในการกระจาย เพราะร้านยาในแต่ละที่จะเข้าถึงชุมชนได้ดีกว่า รู้จักผู้คนในชุมชน ให้ความรู้ได้ดีกว่าด้วย แต่เราเห็นเวลาทำงานของหน่วยงานต่างๆ มักจะมองข้ามจุดนี้ไป ทั้งที่บทบาทมันชัดเจนอยู่แล้วในต่างประเทศยกตัวอย่าง ไต้หวัน นะครับ ชัดเจนมากเค้าใช้การกระจายหน้ากาก เค้า Track ได้เลยในชุมชนโดยผ่านเภสัชกรร้านยา แต่ในเมืองไทยไม่เกิดขึ้น ประชาชนเข้าไม่ถึง ไม่สามารถเข้าถึงสวัสดิการของที่ภาครัฐสนับสนุนให้ หรือในช่วงนี้แม้แต่อเมริกาหรือแคนาดา เวลาจะรับวัคซีนกลายเป็นว่าร้านยาในชุมชนเป็นตัวหลัก เป็นจุดเลย รวมทั้งโพไวด์ในเรื่องการให้ความรู้ครับ รวมถึงเป็นจุดฉีดที่ร้านยาได้ อย่างที่เห็นในคลิปที่นายกรัฐมนตรีแคนาดาก็ไปฉีดวัคซีนที่ร้านยา ซึ่งจริงๆแล้วถ้าเรา Run กันอย่างนี้ เรามีร้านยาในประเทศไทย 2 หมื่นร้าน สองเท่าของเซเว่นอิเลฟเว่น มันทั่วถึงมาก ถ้าเราได้ดึงเค้าทำบทบาทตรงนี้ บทบาทของเภสัชกรให้เด่นชัดขึ้น ระบบสาธารณสุขของเมืองไทยมันจะเข้าถึงได้ง่ายกว่านี้เยอะ แต่กลับกันในตอนนี้ผมจะบอกเลยว่า เราพูดถึงบุคลากรหน้าด่านใช่มั้ยครับ แต่เภสัชกรร้านยาที่เจอคนไข้ที่เป็นโควิดทุกวันเนี่ย ยังไม่ได้รับการถูกพูดถึงเลย ยังไม่แม้แต่ได้รับวัคซีนให้เค้าเลย เค้าต้องป้องกันตัวกันเอง แต่เวลามีปัญหาต้องการยาชุมชนก็พึ่งร้านยาตลอด อันนี้เป็นความเสี่ยงสูงมาก ตรงนี้เป็นอย่างหนึ่งที่เรียกว่าเป็นพันธกิจของอรินแคร์คือการช่วยผลักดันบทบาทของเภสัชกรครับ

Real Inspire : Digital Pharmacy จะทำให้ระบบเข้าถึงร้านยาแบบเดิมๆ เช่น ระบบเซลล์หายไปหรือไม่

คุณธีระ : ไม่หายไปนะครับ แต่เราช่วยให้การทำงานเหล่านี้ครอบคลุมมีประสิทธิภาพมากขึ้น เดิมผู้แทนยาหรือเซลล์ เค้าไม่เหมือนเซลล์แมนทั่วไปที่ไปขาย แต่ยังสร้างคุณค่าในเรื่องความรู้ ความช่วยเหลือต่างๆ แต่ปัจจุบันเทคโนโลยีหลายอย่างก้าวไปข้างหน้า ก็สามารถมีเครื่องมือบางอย่างช่วยลดต้นทุน มีประสิทธิภาพมากขึ้น เหมือนกับที่ถามกันมากว่า ปัจจุบันเรามี อีคอมเมิร์ซ แล้ว ระบบรีเทลยังจำเป็นอยู่มั้ย ก็ฉันใดฉันนั้นเลยครับ แต่เดิมเรามีเน็ตเวิร์คตัวแทนจากบริษัทยาที่เค้าอยู่กับร้านยาอยู่แล้ว แต่พอมีเครื่องมือมาช่วย ทำให้ลดระยะเวลาขั้นตอนและมีประสิทธิภาพมากขึ้นครับ

Real Inspire : ปัจจุบันมีการจำหน่ายยาทางระบบ E-Commerce

คุณธีระ : หลายๆ คนถามว่ายาเข้าออนไลน์ได้หรือไม่ ผมเรียนว่ายาปกติและตามกฎหมายมีหลายคลาสมีหลายประเภทอยู่ ยาประเภทที่พื้นฐานที่สุดคือยาสามัญประจำบ้าน อันนี้เราสามารถขายอีคอมเมิร์ซได้เพราะจัดอยู่ในกลุ่มหมวดหมู่ของยาสามัญประจำบ้าน แต่พอถึงเป็นยาขั้นกว่า ยาอันตราย ยาครอบคลุมพิเศษ หรือยาบางชนิดเป็นยาที่ต้องจ่ายโดยแพทย์ ยาที่มีส่วนประกอบของสารเสพติดอะไรพวกนี้ครับ ตามกฎหมายไม่สามารถที่จะออกสู่ Public ได้เลย ต้องมีการขายในสถานที่ๆได้รับอนุญาตเท่านั้น หรือแม้แต่การโฆษณา ก็ทำผ่านสื่อที่ Public ไม่ได้ต้องขออนุญาตก่อน เพราะฉะนั้นถ้าเราไปเห็นยาที่ขายอยู่บนออนไลน์ ต้องถามก่อนว่าหนึ่งเป็นยาประเภทไหน ถ้าเป็นยาพารา หรือยาลูกอม หรือวิตามินบางอย่าง อันนี้สามารถขายได้ แต่นอกเหนือจากนั้นอาจจะเข้าข่ายผิดกฎหมายครับ

Real Inspire : ตอนนี้เค้าบอกกันว่า แม้แต่ ยาฟาวิพิราเวียร์ ยังมีแอบขายกันทางออนไลน์

คุณธีระ : (หัวเราะ) ผมอาจจะต้องบอกว่า ผมเชื่อว่ามีนะ ตอบร้อยเปอร์เซนต์ไม่ได้ว่ามีหรือไม่มี แต่เชื่อว่าอาจจำหน่ายแบบผิดกฎหมายทางโซเชียลบ้าง หลุดออกมา หรือ หิ้วเข้ามาไม่ได้ผ่านระบบอย่างถูกต้อง ฟาวิพิราเวียร์เป็นยาพิเศษของผู้ป่วยโควิดต้องมีการกำกับดูแลการใช้ เพราะผลข้างเคียงก็มีเหมือนกัน ต้องดูตามประกาศกฎหมายของอย.ด้วย

Real Inspire : ร้านขายยา ยุคใหม่อีก 5 ปีข้างหน้าจะพลิกโฉมไปอย่างไร

คุณธีระ : ที่ผมมองก่อนโควิดกับหลังโควิด กับ ณ ตอนนี้ คำตอบคือจะไม่แตกต่างกัน แต่ด้วยโควิดเข้ามาผมเชื่อว่าภายใน 5 ปีข้างหน้า บทบาทเภสัชกรจะมีมากขึ้นในฐานะเป็นผู้ทรงคุณวุฒิที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายในชุมชน อย่างที่ทราบดีว่าพอโควิดเข้ามา มีหลายคนที่พยายามจะอาศัยสถานการณ์ตรงนี้ เช่นการให้ข้อมูลที่ผิดพลาด มียาบางตัวที่ไม่ควรจะทานมาก อะไรอย่างนี้ แต่พอเป็นเภสัชกรหรือบุคคลากรทางการแพทย์ออกมาให้ข้อมูล ก็ย่อมจะมีน้ำหนักมากกว่า อย่างช่วงนี้ก็ยิ่งทำให้บทบาทโดดเด่นและเน้นชัดยิ่งขึ้น และผมคิดว่าจะยิ่งมากกว่านี้อีก เพราะในวิกฤตครั้งนี้ เภสัชกรได้มีการปรับตัว นำเอาเครื่องมือดิจิทัลหรือโซเชียลมาใช้มากขึ้น “ผมเชื่อว่าใน 5 ปีข้างหน้ากลุ่มเภสัชกรชุมชนเหล่านี้ ทั้งร้านยาหรือเภสัชกรที่ให้บริการในชุมชน ผมคิดว่ามีโอกาสที่ให้เค้าเติบโตอีกเยอะ และมีความสำคัญมากขึ้น”

ติดตามอ่านต่อ ในตอนที่ 2 ของ real inspire สัมภาษณ์พิเศษ คุณธีระ กนกกาญจนรัตน์ CEO บริษัท อรินแคร์ จำกัด ในหัวข้อ “#Start up ผู้นำร้านยา 3,000 แห่ง ก้าวสู่มิติใหม่ Digital Pharmacy”

#โควิด-19

#ร้านยาชุมชน

#เภสัชชุมชน

#Digital Pharmacy

#Startup

#อรินแคร์

Young Generation พลังแห่งคนรุ่นใหม่จิตอาสาโควิด-19

Tratorn Hemtiwakorn — Sun, 05 Sep 2021 15:41:27 +0000

Young Generation พลังแห่งคนรุ่นใหม่จิตอาสาโควิด-19

11 ของอาคารจามจุรีสแควร์ ที่ตั้งของ “พริบตา” คลินิกที่ให้บริการสุขภาพภายใต้สถาบันวิจัยและนวัตกรรมเอชไอวี ตอนนี้แปลงสภาพมาเป็นศูนย์กระจายยาและติดตามอาการของผู้ป่วยโควิด-19 หลังสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.) เปิดให้คลินิกเวชกรรมทั่วประเทศ เข้าร่วมโครงการดูแลผู้ป่วยติดเชื้อโควิด-19 ที่ต้องอยู่บ้านตามระบบ Home Isolation รองรับผู้ป่วยที่เพิ่มกว่า 2 หมื่นคนต่อวัน

ที่นี้กลายเป็นศูนย์รวม “อาสาสมัคร” เภสัชกรและนิสิตนักศึกษาที่กำลังเรียนสาขาเภสัชศาสตร์ หมุนเวียนเข้าออกร่วมๆ 60-70 คน เพื่อทำหน้าที่สอบถามอาการ ประสานงาน และจัดชุดยาฟาวิพิราเวียร์ ส่งไปให้ถึงบ้านผู้ติดเชื้อ

“แป้งร่ำ” กฤติกา ศรีรุณ ชั้นปี 3 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม เล่าภารกิจจิตอาสาของเธอว่า ทำหน้าที่จัดยาตามใบสั่งของแพทย์เป็นหลัก และนำยาชุดนี้ส่งให้ไรเดอร์ นำไปส่งต่อให้ผู้ป่วยโควิด-19 ที่บ้าน ยาหลักๆที่ส่งไปคือยาฟาวิพิราเวียร์ และยารักษาตามอาการตามที่แพทย์สั่ง

บางครั้งเธอยังช่วยโทรถามอาการผู้ป่วยที่ลงทะเบียนเข้ามาด้วย จากประสบการณ์พบว่า “กว่าจะมาถึงสายเรา ผู้ป่วยจะโทรหลายๆที่มาก่อนแต่ก็มักเงียบไป พอเราติดต่อกลับเขาก็จะดีใจมาก”

# เข้าใจบทบาทของวิชาชีพตัวเองอย่างลึกซึ้ง

มีเคสหนึ่งที่แป้งร่ำไม่เคยลืม เป็นคุณแม่ที่ดูแลลูก 5 ขวบที่ติดโควิด-19 ด้วยตัวเองมาตลอด 10 วัน หลังจากที่ติดต่อไปทุกที่ แต่ไม่มีหน่วยงานไหนติดต่อกลับ จนเธอต้องดูแลรักษาลูกด้วยตัวเอง แล้วลูกก็มีอาการดีขึ้น คุณแม่ปฏิเสธที่จะให้เราส่งยาให้ บอกว่า “ให้นำยาชุดนี้ไปให้คนอื่นที่เดือดร้อนมากกว่า” สะท้อนความเสียสละที่แป้งร่ำรู้สึกได้จากคุณแม่คนนี้ เพราะหากเป็นคนทั่วไปก็อาจรับไว้ก่อน

แป้งร่ำ มองสถานการณ์ผ่านสายตาของเธอว่า การดูแลผู้ป่วยโควิด-19 มีหลายระบบมาก ผู้ป่วยก็โทรติดต่อหมด แต่มักไม่ได้รับความช่วยเหลืออย่างทันท่วงที “เมื่อมีหลายระบบทำให้ผู้ป่วยตกค้างมาก เพราะต่างคิดว่าหน่วยงานอื่นอาจช่วยแล้ว มาถึงเราเขาก็ป่วยมาหลายวันแล้ว หลายบ้านคนป่วยเป็นสิบคนเลยก็มี”

งานจิตอาสาครั้งนี้ทำให้แป้งร่ำได้เรียนรู้มากมาย อย่างที่นักศึกษาปี 3 อย่างเธอไม่มีทางจะรู้ได้ในห้องเรียน ช่วยให้เธออ่านใบสั่งยาเป็น จัดโดสยาเป็น เช็คคลังยาได้ และที่สำคัญทำให้เธอเห็นว่าวิชาชีพเภสัชกรไม่ได้แค่นั่งจัดยาในห้องอย่างที่เห็น แต่เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของระบบรักษาผู้ป่วย โดยเฉพาะในช่วงโควิด-19 ระบาด อาจไม่ได้เป็นด่านหน้าอย่างแพทย์พยาบาล เพราะ “แสงอาจส่องไม่ถึง” แต่ก็มีบทบาทพอๆกัน

นับจากนี้เส้นทางวิชาชีพของแป้งร่ำย่อมชัดเจนมากขึ้น เธอบอกว่า “เมื่อจบแล้วจะเรียนรู้งานในโรงพยาบาล เพื่อให้มีความรู้ด้านยามากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

# ภารกิจกดดันทำให้หัวใจยิ่งแกร่งกล้า

‘จิตอาสา’ อีกกลุ่มซึ่งไม่ได้เข้าไปที่พริบตาคลินิก แต่สมัครใจช่วยเหลือให้คำปรึกษาผู้ป่วยอยู่ที่บ้าน ผ่านระบบโทรศัพท์หรือไลน์ ก็ส่งผลลัพท์ดีต่อใจได้ไม่แพ้กัน

“ท็อป” ธีรเมธ วิกุล นักศึกษาปี 5 คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม เขาทำหน้าที่สอบถามอาการผู้ป่วยที่ลงทะเบียนเข้ามา ก่อนส่งต่อไปสู่กระบวนการจัดยาและส่งต่อไรเดอร์นำยาให้ผู้ป่วยที่บ้าน ท็อปมาทำงานนี้จากการชักชวนของอาจารย์และแน่นอน เขาตอบตกลงทันที! เพราะเห็นคนเดือดร้อนเป็นหมื่นๆต่อวัน

“การเป็นอาสาสมัครไม่ได้กินเวลามาก ผมใช้เวลาสุดสัปดาห์ในช่วงเสาร์อาทิตย์ ซึ่งเวลานี้เคยหมดไปกับการดูหนังฟังเพลงหรือเล่นเกม”

ท็อปเล่าเคสที่ติดในใจเขา เป็นลุงป้าคู่หนึ่ง “ปลายสายที่ผมคุยเป็นป้าผู้หญิง บอกว่าลุงซึ่งเป็นสามีของแกอยู่บ้านเดียวกัน เพิ่งเสียไปก่อนที่เราจะโทรติดต่อไปเพียง 1 วัน ส่วนตัวป้าแกเองก็มีอาการทรุดหนัก เคสนี้ผมรู้สึกเสียใจ เพราะช่วยอะไรลุงไม่ได้”

แต่ละสายที่ท็อปโทรคุย แม้เสียงปลายสายจะดีใจที่มีคนช่วยเหลือ แต่ก็ทำให้ตัวเขา “กดดัน” ไปด้วย เพราะไม่สามารถ “รับปาก” ได้ว่ายาที่จัดให้จะมาถึงมือผู้ป่วยภายในกี่วัน และจะมีรถพยาบาลมารับเขาไปโรงพยาบาลหรือไม่ เพราะจุดนี้ทำหน้าที่สอบถามอาการ เพื่อส่งต่อให้คนจ่ายยาเท่านั้น “แต่ยังไงก็ตาม สิ่งที่ผมได้กลับมาทุกครั้งเลยก็คือน้ำเสียงที่มีความหวังของผู้ป่วย ที่อยากจะเล่าอาการและมีเราเป็นผู้รับฟัง”

จุดเปลี่ยนก็คือ “อนาคตวิชาชีพเภสัชกรของผมชัดเจนมากขึ้น” ท็อปบอกอย่างนั้น หลังจากที่ได้มาเป็นอาสาสมัคร ได้ฝึกทักษะของการสื่อสาร ซึ่งสามารถนำไปใช้กับวิชาชีพในอนาคต และรู้เลยว่าเราต้องหาความรู้เพิ่มขึ้นให้ความรู้เราแน่นพอ และสนใจข่าวสารเกี่ยวกับยาให้มากขึ้น เพื่อจะได้ช่วยคนได้มากขึ้น เพราะหากความรู้เราไม่พอก็ตอบข้อสงสัยของเขาไม่ได้ และเราก็ช่วยเขาไม่ได้มากอย่างที่ควรจะเป็น

“ผมจำวลีหนึ่งในช่วงการเรียนเภสัช ก็คือ เป็นวิชาชีพที่ปิดทองหลังพระ ผมเข้าใจมากขึ้นว่าเพราะอะไรถึงเป็นอย่างนั้น แต่ยังไงก็เป็นวิชาชีพที่ช่วยคนได้ ผมมาตกผลึกในความเป็นเภสัชกรจากที่มาทำงานจิตอาสานี้”

นน้ำใจจากนิสิตทันตแพทยศาสตร์ มศว.

คนรุ่นใหม่อีกหนึ่ง ที่ร่วมแชร์ประสบการณ์ดีๆ จากการรวมกลุ่มเพื่อนจิตอาสา ลุยลงพื้นที่ไปมอบถุงยังชีพและสิ่งของที่จำเป็นแก่ผู้ป่วยโควิด-19 ถึงมือ ถึงบ้านในชุมชนต่างๆ ทำไปด้วยหัวใจล้วนๆ

“ฝน” เบญจมาภรณ์ รังษีภาณุรัตน์ นิสิตชั้นปี 6 คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เธอเริ่มจากเข้าร่วมโครงการอาสาสมัครกับรุ่นพี่ทันตแพทย์กลุ่ม D-Volunteers ช่วยดูแลผู้ป่วยโควิด โรงพยายาลธัญญารักษ์ จังหวัดปทุมธานี ฝนทำหน้าที่ส่งผลแล็ปทางไลน์ให้ผู้ติดเชื้อหรือประสานรับเรื่องความเดือดร้อนต่างๆ จากคนไข้ที่ลงทะเบียนกับสปสช.ซึ่งทยอยเข้ามาต่อเนื่อง

การสัมผัสความเดือดร้อนของเพื่อนมนุษย์ ทำให้ “ฝน” มีแรงบันดาลใจแรงกล้า รวมตัวกับเพื่อนเป็นจิตอาสาช่วยเหลือนำข้าวของต่างๆที่จำเป็นหรือส่งถุงยังชีพไปให้แก่ผู้ป่วยเหล่านี้ที่ส่วนใหญ่กำลังสิ้นหวังในชีวิต ขาดงาน ขาดกำลังทรัพย์ ไม่สามารถออกจากบ้าน ไม่ได้รับความช่วยเหลือ และต้องรอรับยาจากสปสช. เป้าหมายคือทำให้พวกเขามีความหวังในการใช้ชีวิตอยู่ต่อไป “คนป่วยบางคนไม่ได้ต้องการเงิน แต่ขออาหารเพื่อประทังชีวิตตัวเองและภรรยา”

# แคมเปญ ‘เราต้องอยู่’ ลงสู่พื้นที่ 100 จุด

ช่วงแรกๆ ฝนกับเพื่อนช่วยกันตามกำลังทรัพย์ของตัวเอง ออกค่าใช้จ่ายเองเท่าที่จะทำได้ แต่เมื่อมีผู้ต้องการความช่วยเหลือมากจึงเปิดรับบริจาคด้วย ภายหลังมีผู้ป่วยลอตใหม่มาอีก 300 คน ฝนจึงไปขอความช่วยเหลือจากพี่อีกท่านที่เค้ามีโครงการวาดรูปจำหน่ายเพื่อนำเงินมาสนับสนุนงานนี้

“ฝนทำแคมเปญกับเพื่อนๆ เรียกว่าโครงการ “เราต้องอยู่” ส่งถุงยังชีพไปช่วยผู้ป่วยที่บ้าน ส่วนใหญ่เป็นอาหารแห้ง ยาสามัญประจำบ้าน จะลงพื้นที่ในกรุงเทพและปริมณฑล นนทบุรี โดยเฉพาะปทุมธานีจะมากหน่อยเพราะมีผู้ป่วยไปตรวจที่โรงพยาบาลธัญญารักษ์มาก เราไปจนถึงจังหวัดอยุธยาและนครปฐมก็มีค่ะ”

ล่าสุดถึงขณะนี้ ทีมของฝนได้ลงพื้นที่ช่วยเหลือผู้ป่วยไปแล้วรวม 210 คน และเตรียมจะแจกจ่ายให้อีก 300 คน จนครบ 100 จุดในสัปดาห์หน้า ปัญหาใหญ่ก็คือถ้าเป็นชุมชนกทม.การเข้าออกซอยจะยากกว่าในพื้นที่รอบๆมาก

ประสบการณ์ที่ได้ถือว่า “ล้ำค่า” การเข้าพื้นที่ทำให้นิสิตทันตะที่กำลังจะจบไปเป็นทันตแพทย์อย่างฝน เห็นถึงสภาพแท้จริงของสังคมไทยที่เหลื่อมล้ำ ยังมีคนยากคนจนเข้าไม่ถึงระบบสุขภาพและคุณภาพชีวิตอีกมากมาย

“สิ่งที่ฝนทำในวันนี้จะช่วยให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในอนาคต เมื่อเราจบไปทำงานแล้วจะมีความเข้าใจคนไข้มากขึ้น เพราะเราไม่รู้หรอกว่าคนไข้เค้าต้องประสบปัญหาอะไรในชีวิตบ้าง จนกว่าจะได้ไปเห็นด้วยตาตัวเอง นี่จะเป็นสิ่งที่ตอกย้ำถึงทัศนคติในการทำงานให้แก่เรา”

อาสาสมัคร “คนรุ่นใหม่” ทั้ง 3 คน เป็นตัวอย่างแห่งความหวัง เป็นตัวแทนพลัง Young Generation การเข้าร่วมเป็นอาสาสมัครกับเพื่อนๆ ต่างสถาบันและรุ่นพี่ ช่วยเหลือคนไทยให้ผ่านวิกฤตโควิด-19 ครั้งนี้ ย่อมทำให้ทุกคนมองเห็นคุณค่าจากประสบการณ์และชีวิตจริง

จากห้องเรียนมุ่งสู่เส้นทางวิชาชีพที่พวกเขารัก….รักเพราะได้ช่วยเหลือผู้คน

#อาสาสมัครคนรุ่นใหม่

#จิตอาสาโควิค-19

#ยาฟาวิพิราเวียร์

#ถุงยังชีพ

#เภสัชกร